หมือนว่านางจะไม่เคยรังแกนางนะ? น้อยใจอะไรกัน!“ตอบคุณหนู พระราชธิดาจาวหยางโดน โดนอ๋องเย่ไล่ออกมาขอรับ นางโกรธมาก และได้ยินมาว่าอ๋องเย่อยู่ในตำหนัก ดังนั้นจึงได้ปีนข้ามกำแพงเข้ามาในยามวิกาลเพื่อจะไปพูดเหตุผลกับอ๋องเย่ขอรับ”จื่อซีเอาคำพูดก่อนหน้านี้ของโหลวเย่ว ถ่ายทอดให้นางฟังอย่างละเอียดไล่ออกมา?ไม่ใช่หรอก?ในจุดนี้เป็นหมื่นนางก็ไม่เชื่อเย่แจ๋หยิ่งไม่ใช่คนเช่นนั้น นอกจาก……“เจ้าทำเรื่องชั่วร้ายที่ผิดร้ายแรงอะไร?” นางมองไปทางโหลวเย่วอย่างเย็นชา ในแววตามีประกายความสงสัยแวบออกมาได้ยินดังนั้น!725
โหลวเย่วก็รีบส่ายหัว ร้องไห้พร้อมพูดอย่างจริงใจมาก :“ไม่มี เสด็จอาเขาอารมณ์ไม่ดีล้วนๆ”“……”อันนี้……เอาเหอะ!นี่เป็นเรื่องที่เย่แจ๋หยิ่งสามารถทำได้จริงๆ“คํ่าคืนฟ้ามืดแล้ว ได้เลยเวลาเที่ยงคืนแล้ว มีเรื่องอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้” หลานเยาเยาหันหน้าไปมองทางจื่อซี ปริริมฝีปากขึ้น “เตรียมให้นาง……”เพียงยังไม่ทันจะพูดจบโหลวเย่วก็ตัดบทนางอย่างรีบร้อน และพูดด้วยความวิตกกังวล:“ไม่ใช่ เทพธิดา ตอนนี้ข้าอยากจะไปหาเสด็จอาถามให้ชัดแจ้ง เขาผีเข้าผีออกกลางวันหาคนไม่เจอเป็นแน่”ไม่เช่นนั้นนางก็คงไม่ปีนข้ามกำแพงมาตอนเที่ยงคืนแล้ว“เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่คุกลับหนึ่งคืน!”พูดจบหลานเยาเยาก็หมุนตัวจากไป ไม่ให้โอกาสโหลวเย่วเปิดปากแม้แต่น้อย“เทพธิดา เทพธิดา ท่านอย่าไร้ความปรานีเช่นนี้สิ!”726
ที่เขตล่าสัตว์ของพระราชวงศ์ ทั้งๆที่นางย
