การรักษาของเขาดีมาก”จื่อซีร่างกายชะงักไปครู่หนึ่ง“พระราชธิดาจาวหยางนอนให้เร็วหน่อยขอรับ”แต่เขายังเดินไปได้ไม่ไกล ก็ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าคุกลับ ยืนตลอดจนฟ้าสว่างถึงได้จากไป……และหลานเยาเยาก็ไม่ได้อยู่ในห้องนอนนางที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะนอนไม่หลับ หลังจากที่ออกมาจากคุกลับ ก็มุ่งไปที่ห้องยาด้านในห้องยามีวัสดุปรุงยาลํ้าค่าที่หายากทั้งนั้น และยังมีหลากหลายชนิด เปรียบได้กับร้านยาร้านหนึ่งที่ใกล้ๆหน้าต่าง มีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่วางไว้ ที่บนหนังสือครึ่งหนึ่ง ทั้งหมดวางวัสดุปรุงยาไว้และที่อีกครึ่งหนึ่ง วางพู่กันหมึกกระดาษและหินใส่หมึกไว้728
หลานเยาเยาที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน หลังจากที่เลือกสมุนไพรชนิดหนึ่ง ก็ตั้งใจเขียนชื่อวัสดุปรุงยาบนหนังสือ“ห้าว……”ไม่รู้ว่าหาวไปกี่ครั้งแล้วหลังจากที่หาว นางก็หยิบถ้วยชาคิดอยากจะจิบนํ้าชาหนึ่งอึกกลับพบว่าในแก้วชาไม่มีนํ้าชาแล้วด้วยเหตุนี้ นางจึงยกกานํ้าชา ยังไม่ทันจะเทนํ้าชาลงแก้ว ก็พบว่ากานํ้าชาเบาหวิวเมื่อหยิบกาขึ้นมาดู ข้างในก็ว่างเปล่าและนี่เป็นกานํ้าชากาที่สามแล้ว……ความจริงแล้ว บางคราวกานํ้าชาก็ไม่สามารถที่จะหยุดยั้งการโจมตีของคนที่ง่วงนอนได้หลังจากที่เขียนชื่อวัสดุปรุงยาตัวสุดท้ายแล้ว นางก็อดไม่ได้ที่จะยืดเส้นยืดสาย“ในที่สุดก็ทำเสร็จแล้ว”จากนั้นนางก็หยิบเอาวัสดุปรุงยาเดินออกจากประตูห้องไป เห็นจื่อซีเดินเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจังพอดีหลังจากที่เห็นนาง ก็เห็นได
