“ หลานเยาเยาตายแล้ว? ทั้งยังตายไปสามปีแล้ว? ฮ่า ฮ่า ฮ่า ! ตายเสียได้ก็ดี!ตายเสียได้ก็ดี…… ”“ นังสารเลวนั่น สมควรตายไปนานแล้ว เสียดายนัก ทำไมมันถึงไม่ตกตายในมือข้า?ถ้าตายในมือข้าจะดีแค่ไหนนะ ข้าจะป่นกระดูกนางให้เป็นเถ้าถ่าน แล้วเอาไปโปรยทิ้ง ให้นางตายไปก็ต้องตายอย่างไม่สงบ…”“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า …… ”หลานเยาเยาที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูเพียงยิ้มจาง ๆกล่าวกันว่า สันดอนขุดได้ สันดานขุดยาก เช่นเดียวกับที่หมาไม่อาจเปลี่ยนนิสัยชอบกินอึได้ถูกขังอยู่ที่นี่มาสามปีแล้ว ยังไม่รู้จักมีความยับยั้งชั่งใจอะไรเสียบ้าง คล้ายว่ายิ่งถูกขังก็ยิ่งโง่เขลาลงไปทุกทีอย่างไรอย่างนั้นหากวันหนึ่งนางได้รู้ว่า ตนนี่แหล่ะคือหลานเยาเยา ดีไม่ดี นางอาจจะโกรธจนตายไปทั้งอย่างนั้นเลยก็เป็นได้นะ?เฮ้อ!ไม่เข้าใจจริงๆว่าหานแสเก็บนางไว้เพื่ออะไรกันแน่?ไม่เปลืองอาหารแย่หรือนั่น?หลังออกมาจากห้องที่ใช้ขังหลานชิวหยุนแล้ว หลานเยาเยาก็ขึ้นมาที่ดาดฟ้า มือทั้งสองคว้าจับราวบันได เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาวที่ล่องลอยอยู่665
จากนั้นจึงหลับตาลงอย่างเงียบๆ ปล่อยให้สายลมพัดมากระทบใบหน้า แสงแดดสาดส่องนางเริ่มจัดการจับต้นชนปลายลำดับความคิดที่อยู่ในหัว …..สุดท้ายนางได้บทสรุปออกมาข้อหนึ่ง ทำให้นางพลันลืมตาโพลงขึ้นทันทีในใจก็กระจ่างชัดแจ่มใสขึ้นมาโดยพลันใช่แล้วพิณ!พูดให้ถูกก็คือ พิณกู่ฉินจื่อหลิง ที่ปรากฏท่ามกลางสายตาชาวโลก ชื่อที่แท้จริงของมั
