าวัลย์พันเกี่ยวยุ่งเหยิง เศษใบไม้ทับถมมากมายแห่งหนึ่ง667
เย่หลีเฉินในชุดคลุมยาว ยืนหันหลังเชิดหน้ายืดอกอยู่ท่ามกลางป่าไผ่ สองมือเปล่าไขว้หลัง ที่ด้านหลังเขามีคนสามคนยืนอยู่องครักษ์สองคน และชายคนหนึ่งที่กำลังคุกเข่ารํ่าร้องวิงวอนขอความเมตตาอยู่ที่พื้น“องค์ชายรัชทายาทโปรดทรงละเว้นข้าด้วยเถิด! องค์ชายรัชทายาทโปรดทรงละเว้นข้าด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ! ทุกสิ่งที่ผ่านมา ล้วนเป็นพระประสงค์ของฮองเฮา ข้าน้อยเพียงรับพระบัญชามาปฏิบัติตามคำสั่งเท่านั้น ขอองค์ชายรัชทายาททรงเมตตา เห็นแก่พระเกียรติแต่หนหลังของฮองเฮา ทรงละเว้นข้าน้อยด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”“ ตึง ตึง ตึง….. ”เสียงโขกศีรษะคำนับหนักๆ ดังเข้ามาให้ได้ยินครั้งแล้วครั้งเล่าชายในชุดคลุมจีนคนนั้น ร้องขอความเมตตาไปพลาง ก็โขกหัวคำนับกับพื้นหนักๆไปพลาง ที่หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเลือด และตะกอนฝุ่นดิน แต่เขาก็ยังคงโขกหัวคำนับอย่างไม่คิดชีวิตอยู่เช่นนั้น“พอแล้ว!”เย่หลีเฉินสะบัดแขนเสื้ออย่างโกรธเกรี้ยว หันกายกลับมา จ้องมองเขาอย่างเย็นชา“ เมื่อสามปีก่อน เสด็จแม่สั่งให้เจ้าไปชิงเอาตัวจาวหยางมา แต่ไม่ได้ให้เจ้าไปใส่ร้ายหลานเยาเยา ยังมีพวกมือสังหารที่ลอบสังหารนางอีก หรือจะบอกว่าทั้งหมดนั้นล้วนเป็นพระประสงค์ของเสด็จแม่ ? ตัวเจ้าเอง ไม่มีความเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนเลยอย่างนั้นหรือ?”668
สามปีก่อน เขาไม่อยากถูกเสด็จพ่อระแวงสงสัย เขาแค่อยากเป็น องค์ชายที่โง่เขลาไร้เดียง
