เถิดพ่ะย่ะค่ะ! ข้าน้อยจงรักษ์ภักดีต่อฮองเฮายิ่งชีพ พระบัญชาของฮองเฮายิ่งใหญ่เทียมฟ้า พระนางมีรับสั่งให้ข้าน้อยทำสิ่งใด ข้าน้อยล้วนน้อมรับพระบัญชาไปทำสิ่งนั้น หาไม่แล้ว ข้าน้อยมีแต่ต้องตายอย่างไร้ที่กลบฝังเป็นแน่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”ทันทีที่นึกถึงแววเนตร พระพักตร์ของฮองเฮาชายคนนั้นยังคงสั่นสะท้านอยู่ในใจฮองเฮาลงมือโหดเหี้ยมไร้ปราณี ดุร้ายเสมือนวิญญาณพยาบาท หากจะลงมือเข่นฆ่าสังหารคนขึ้นมา ไม่ใช่เพียงลงดาบเดียวให้ตายไปง่ายๆ แล้วจบเรื่องไปก่อนอื่นนางจะจับเอาคนที่ไม่เชื่อฟัง รวมถึงคนที่นางเกลียดชังทั้งหลาย มาทรมานจนกว่าจะตายไปอย่างช้าๆ“นอกจากนี้ องค์ชายรัชทายาทโปรดทรงเชื่อข้าเถิด หลานเยาเยา โอ้! ไม่สิ พระชายาเย่ นางไม่ใช่คนใจดี ไม่มีพิษภัยไร้เดียงสา อย่างที่ใบหน้านางแสดงออกอย่างนั้นเลยพ่ะย่ะค่ะฮองเฮาเคยตรัสไว้ว่า นอกเหนือจากอ๋องเย่แล้ว นางเป็นคนที่รับมือยากที่สุดดังนั้น ฮองเฮาจึงต้องการจะกำจัดนางอยู่เสมอมา ”“ แต่นางตายแล้ว !เจ้าเข้าใจไหม ? นางตายแล้ว! ”670
เย่หลีเฉินพยายามอย่างเต็มที่เพื่อข่มกลั้นอารมณ์ของตนเอง นึกถึงแววตาที่ครั้งหนึ่ง หลานเยาเยาเคยจ้องมองเขาอย่างหลงใหล กลับค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปเป็นเฉยเมย ขยะแขยง และเยาะเย้ยถากถาง …ภายในใจของเขาได้แต่รู้สึกอึดอัดคับข้องใจ อึดอัดจนบางครั้งถึงกับหายใจไม่ออก“เข้าใจพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยเข้าใจ ขอเพียงพระองค์ โปรดทรงพระราชทานอภัยโทษให้ข้าน้อย ข้าน้อยขอสาบา
