สีหน้าของหญิงสาวขาวซีดไร้สีเลือด ตะเกียงในมือลื่นหล่นพื้น ขี้เถ้ากระจายเต็มพื้นนางคุกเข่าลงกับพื้นอย่างร้อนรน ภายใต้นํ้าเสียงที่สั่นสะท้านยังคงพูดอย่างนุ่มนวล“อ๋อง ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตด้วย เป็นพราชายาที่เข้าฝันข้าน้อย”ตอนนี้เองเย่แจ๋หยิ่งโบกมือให้สัญญาณองครักษ์ให้หยุดมือที่จะฆ่าคนจากนั้นก็หันหน้ากลับมาอย่างสนใจ มองหญิงสาวที่บนร่างเหลือเพียงเสื้อและกางเกงชั้นในเท่านั้น สายตารังเกียจยิ่งทวีหนักยิ่งขึ้น“พราชายาพูดอะไรกับเจ้าในฝัน”ในใจหญิงสาวมีความรู้สึกโชคดีผุดขึ้น และมองเห็นแล้วว่าท่านอ๋องได้เห็นเรือนร่างอันยั่วยวนของนางแล้วบวกกับ กลิ่นหอมของจันทน์เทศในตะเกียงที่กระจายออกไป ทำให้ใจนางเกิดความต้องการอย่างโง่ๆนางไม่เชื่อ ว่าอ๋องเย่จะไม่รู้สึกอะไร“พราชายาพูดว่า นางแค้นใจที่ท่านไร้ความรู้สึก ยิ่งแค้นใจที่ไม่กี่ปีนี้ท่านลืมนางจนหมดสิ้น แต่สุดท้ายพราชายาก็ไม่อาจวางพระทัยได้ นางไม่อยากให้ท่านเดียวดายตลอดชีวิต จึงให้ข้ามารับใช้ท่าน ที่พูดนั้นเป็นเรื่องจริงแน่นอน เป็นพราชายาที่บอก563
กับข้าด้วยตนเองในฝัน ท่านอ๋อง หากท่านเชื่อข้า ข้าน้อยจะทำตามที่พราชายาสั่งเสียทุกประการ”พูดจบหญิงสาวคนนั้นค่อยๆเหลือบสายตาขึ้นอย่างระมัดระวัง มองตํ่าไปยังเย่แจ๋หยิ่งแต่เย่แจ๋หยิ่งที่ได้ฟังสิ่งที่นางพูด อดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้งไปหญิงสาวเห็นดังนั้น ยังคิดว่าตนเองได้โอกาสแล้ว ทั้งยังคิดว่าจะถอดเสื้อในของตนออก……ใครจะไปร
