เลอะไปทั้งโต๊ะ“หน้าตาของท่านมีประโยชน์อะไร”ไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ของตัวเองหรอกหรือ เรื่องอะไรก็ทำได้“เจ้า……”นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกเย่แจ๋หยิ่งปราชดปราชันต่อหน้าอย่างเปิดเผย และยังทำต่อหน้าทุกคนด้วยฮ่องเต้สีหน้าเขียวสลับขาว เส้นเอ็นที่ลำคอก็เด่นชัดขึ้น แต่กลับทำได้เพียงมองเย่แจ๋หยิ่งที่หยัดกายลุกขึ้น จากนั้นก็จากไปอย่างสง่างามหลังจากอ๋องเย่ไปแล้วฮ่องเต้ก็กวาดทุกสิ่งทุกอย่างบนโต๊ะกระจายเกลื่อน“ฮ่องเต้โปรดสงบสติอารมณ์ ระวังพระวรกายด้วย”เหล่าขุนนางต่างพากันคุกเข่าด้วยความระมัดระวังและวิตกกังวล ทุกคนต่างก้มศีรษะลงตํ่าเท่าที่จะทำได้549
เห็นสถานการณ์เช่นนี้หลานเยาเยาเลื่อนสายตามองไปบนโต๊ะที่อยู่ตรงหน้าตน เดิมทีสายตานางได้เล็งขนมชิ้นหนึ่งไว้แล้วแต่นางยังไม่ทันได้ลงมือ ขนมก็ดันตกไปอยู่ในมือของคนตะกละที่อยู่ข้างๆนางอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังโหลวเย่วแวบหนึ่งไม่เข้าใจจริงๆ พ่อนางโมโหออกปานนั้น เหลือแค่กระอักเลือดเท่านั้นแล้ว นางยังมีกะจิตกะใจกินอีกจากการมองอย่างสำรวจของนาง ในที่สุดโหลวเย่วก็รู้ตัวว่าไม่ปกติโหลวเย่วเงยหน้าขึ้นมามองนาง จากนั้นก็มองไปรอบๆ สุดท้ายก็หยุดมองไปที่ร่างของฮ่องเต้แต่ก็แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น นางก็เลื่อนสายตาไปยังขนมที่อยู่ในมือจากนั้นก็ถอนหายใจหนึ่งเฮือก เอ่ยเสียงตํ่าว่า“หากข้าสามารถจากไปอย่างสง่างามเช่นเสด็จอาแล้วละก็คงจะดีไม่น้อย”ที่จวนยังมีของน่ากินมากมายรออยู่ฉับพล
