เย่แจ๋หยิ่งหึอย่างเยือกเย็น แล้วก็ถอยจากไปเมื่อเขาไปแล้ว ก็มีเงาดำออกมาจากที่มืด จากนั้นก็เหาะขึ้นไปบนยอดไม้ โดยถือลูกธนูอันแหลมคมสามดอกนั้นไปด้วยในเวลาต่อมาหลานเยาเยาที่เอาแต่มุ่งมั่นล่าสัตว์อย่างขันแข็ง เหยื่อที่ยิงได้ก็ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆส่วนคนที่ได้เห็นการไล่ล่าของนาง ก็รู้ตัวเลยว่าไต่อันดับไม่ติดแน่ๆ เช่นนั้นจึงหยุดมองดูการล่าของนางเฝ้ามองนางควบม้าพันธุ์ดี ผ่านไปผ่านมาในป่าทึบ ด้วยท่าทางที่กล้าหาญชาญชัยเช่นนั้น ทำเอาพวกเขาไม่อยากแม้แต่จะกระพริบตา ในปากก็พึมพัมตื่นใจกันไม่หยุดหย่อนส่วนทางเย่แจ๋หยิ่งนี้ ดูจะเกียจคร้านเสียเหลือเกินก็บังเอิญพบกับเซียวจิ่นหยูที่กำลังประหลาดใจเป็นอย่างมาก533
“ตามการกราบทูลของเหล่าองครักษ์ เพลานี้เทพธิดาได้นำหน้าไปไกลแล้ว ท่านไม่ได้ตั้งใจที่จะชนะแล้วรึ?”นี่มันทำให้เขาสงสัยเป็นอย่างมากด้วยสิ่งที่เขาเข้าใจในตัวเย่แจ๋หยิ่ง เขาไม่ใช่คนที่จะจงใจพ่ายแพ้หรือว่าเย่แจ๋หยิ่งจะมีความตั้งใจอื่น?เมื่อได้ยินเช่นนั้น!เย่แจ๋หย่งจึงโน้มตัวไปหยิบลูกธนูอันแหลมคมขึ้นมา มีกระต่ายตัวหนึ่งติดอยู่บนลูกธนูอันแหลมคมแต่สายตานั้นสงบนิ่ง มองดูกระต่ายที่แน่นิ่งไปตั้งนานแล้ว ด้วยรอยยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย“ยังไม่ถึงเวลา!”ยังไม่ถึงเวลารึ?เมื่อเซียวจิ่นหยูได้ยินคำที่ยากจะเข้าใจของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยยิ่งกว่าเดิมแต่อีกไม่นานนักเขาก็จะเข้าใจความหมายกระทั่งเหลือเวลาเพียงครึ่งชั่วยา
