งคนนี้ จะเหลือไว้ให้นางหน่อยก็ไม่ได้เลยรึไง?เพื่อภาพพจน์แล้ว นางจึงยังไม่ได้ชิมขนมเลยสักชิ้น!475
หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะนวดขมับ จากนั้นก็ถามโหลวเย่วด้วยสายตา แต่นางก็ยังคงกินต่ออยู่เมื่อเห็นว่านางมองมา นางก็หยุดกินขนมในทันที หลังจากที่นางละสายตาไป นางก็เริ่มเคี้ยวตุ้ยๆอีกแล้วเหมือนหนูตัวน้อยที่ชอบแอบกิน เมื่อมีคนมองนาง นางก็จะไม่ขยับเขยื้อน พอไม่มองนาง นางก็จะเริ่มแอบกินอีกครั้งไม่นานนัก!เหล่าสาวใช้ก็มาบริการขนมอีกสองสามจาน โหลวเย่วก็เปิดฉากกินต่ออีกแล้วหลานเยาเยากำหมัดแน่นในชั่วพริบตา พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมตนเอง ไม่ให้ได้กลิ่นอันหอมหวานที่โชยมาของขนมเหล่านั้นนางไม่รู้เลยว่าตัวเองกลืนนํ้าลายไปกี่อึกแล้วและแล้วก็สุดที่จะทน นางเด้งตัวลุกขึ้นยืน ทำเอาโหลวเย่วตกใจกลัว“เทพ เทพธิดา?”“มิมีสิ่งใด เจ้าทานต่อเถอะ!” นางต้องไปสงบสติอารมณ์สักหน่อยครู่หนึ่ง!หลานเยาเยาก็ได้พบกับสถานที่อันเปล่าเปลี่ยวเงียบสงบ โดยมีพุ่มดอกไม้สูงกว่าครึ่งตัวคนกั้นเอาไว้หลังจากนั่งลง ก็รีบหยิบน่องไก่จากในระบบออกมากินว้าว……476
อดใจคันไม้คันมืออยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็ได้กินโดยไม่ต้องห่วงภาพลักษณ์สักทีทว่า กำลังจะอ้าปาก ยังไม่ทันได้กัดสักคำ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามา: “ดอกไม้แถวนี้สวยจังเลย! รีบมาเก็บกันเร็วเข้า”ปัดโธ่เอ้ย!ที่เปลี่ยวถึงเพียงนี้ ยังจะมีคนมาเก็บดอกไม้อีกรึนี่?ใจของหลานเยาเยารีบกลั้นหายใจในทันที แต่กลั
