เมื่อคำนั้นโพล่งออกมา โม่เหลียงเฉินก็ขาอ่อนหยวบจนเกือบจะล้มลงกับพื้นหลังจากนั้นเขาก็เดินโซซัดโซเซไปตามลม เดินไปได้ไกลหน่อย ก็รีบเหาะตัวขึ้นเหมือนว่าหากเดินช้ากว่านี้ก็คงจะเดินต่อไม่ไหวแล้ว“อ่าห้ะ!”หลานเยาเยารู้ทันโม่เหลียงเฉินที่ได้เหาะออกไปแค่เดินก็ยังจะไม่ไหว!โม่เหลียงเฉินผู้ปราดเปรื่องคนนี้ไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาซะเลย จะหาคนทั้งทีก็หาได้ถูกคนเหลือเกินแต่เป็นมันเป็นการรวบรวมข้อมูลนี่!ใยเขาถึงได้ละเลยหน้าที่เช่นนี้?โชคดีที่หลานเยาเยาไม่รู้ว่าโม่เหลียงเฉินมาเพื่อโปรยเสน่ห์ชายหนุ่ม มิเช่นนั้นจะต้องไล่ตีเขาสักยกเป็นแน่นางเหม่อบนต้นไม้อยู่พักใหญ่ โดยแทะเมล็ดแตงโม กินผลไม้ แทะตีนเป็ด เติมเต็มช่องท้องจนอิ่มพลีตามองดูท้องฟ้าที่กำลังมืดลงหลานเยาเยาใช้นํ้าปรโลกล้างมืออย่างฟุ่มเฟือยจากนั้นก็เดินไปทางด้านหน้าอย่างสบายอกสบายใจ ขณะที่นางเดินไป ก็พยักหน้าชื่นชมมาตลอดทาง375
ก่อนที่จะสังเกตเห็นในขณะที่เดินชมอยู่นี้ จู่ๆก็นึกขึ้นได้ ว่าลานแห่งนี้ใหญ่พอๆกับจวนอ๋องเย่อีกทั้งบริเวณรอบๆก็ยังยอดเยี่ยมมีทั้งทะเลสาบเทียม ป่าไม้ผลพันธุ์เล็ก สวนไม้ดอก ตลอดจนอ่างนํ้าพุ และทุกๆอย่างที่ต้องการยอดเยี่ยมๆด้วยความที่คนของฮ่องเต้ไม่เหมือนกัน มีมุมมองที่แตกต่างกันในช่วงที่เพิ่งมาถึงลานด้านหน้า ลานด้านหน้าก็ถูกเก็บกวาดอย่างสะอาดสะอ้านดอกไม้ใบหญ้าบางส่วนที่ต้องตัดแต่ง ก็ถูกตัดแต่งเป็นระเบียบเรียบร้อยองครักษ์ที่ถูกส
