นเขาก็ก้มหัวกระแทกพื้นต่อฮ่องเต้ รวมทั้งสาบานต่อฟ้าดิน:“ฮ่องเต้ คำของข้าน้อยนั้นเป็นความจริง องครักษ์ที่ไปตรวจสอบกับข้าน้อยต่างก็ได้ยินกันหมดอีกทั้งเฉียนส้าวชิงก็ยังไม่ได้รวบรวมคำให้การของพยานส่งต่อแก่ศาลต้าหลี่ แต่นำทั้งหมดกลับมาที่จวน ข้าน้อยรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสงสัยมากขอรับ”ในช่วงเพลาเช่นนี้ หลานเฉินมู๋รู้สึกว่า หากมีนํ้าเน่า สาดได้ก็ต้องสาดเมื่อเฉียนส้าวชิงมีปัญหา เช่นนั้นความผิดในหน้าที่ของเขาก็จะยิ่งลดลงไป“เจ้า……แม่ทัพหลาน คำให้การเหล่านั้นมีนับพันนับหมื่นคำ ในช่วงนั้นเราทุกคนต่างมึนงงกันไปหมดศาลต้าหลี่อยู่ห่างจากที่ที่เราอยู่อย่างไกลโข และจวนของข้าก็อยู่ใกล้ๆ จึงได้นำกลับมาที่จวนเพื่อให้ดูได้ง่ายขึ้นตอนนั้น ก็ย่อมผ่านการยินยอมของเจ้าด้วยเช่นกัน ด้วยการปัดความรับผิดชอบเจ้าจึงได้แว้งกัดข้า ไอ้คนใจคด”มองดูพวกเขาที่ตอกกลับกันไปตอกกลับกันมาใบหน้าของหลานเยาเยาก็เผยรอยยิ้มขึ้นมามากกว่าเดิม355
หลานเฉินมู๋ให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ของตนเป็นที่สุด ไม่ทำให้นางผิดหวังเลยจริงๆใช่แล้ว!เมื่อเป็นเช่นนี้กันต่อไป คนที่จะอับอายขายขี้หน้าก็คือฮ่องเต้ไม่ได้เห็นหน้าของฮ่องเต้ ไม่รู้ว่าหน้าจะยาวเหมือนหน้าม้าไปรึยัง? พวกเขายังเถียงกันไปเถียงกันมาอยู่ตรงนั้นและแล้ว!พวกเขาก็เถียงกันอย่างดุเดือดมากขึ้น ดั่งกับว่ามิมีผู้ใดนั่งหัวโด่อยู่ด้วยเลย……“ปัง……”ฮ่องเต้กริ้วโกรธถึงขั้นตบลงบนบัลลังก์มังกร พวกเขาทั
