ครู่ต่อมา!เสียงวิงวอนที่โอนอ่อนของเสี่ยวเอ้อ(บริกรสมัยโบราณ)ดังขึ้นอีกครั้ง:“ได้โปรด ได้โปรดท่าน ฆ่า…ข้า ข้า…”ส่วนเถ้าแก่ที่หวาดกลัวจนหัวหด ก็อ้าปากจะพูดแต่กลับพูดไม่ออกเมื่อเห็นเช่นนั้น!ป่ายเม่ยเซิงที่เปลือยแผ่นอกครึ่ง ก็ได้จัดเสื้อผ้าของตน พลางพูดปลอบประโลมว่า:“ตอนนี้เจ้าเชื่อแล้วกระมัง! ยิ่งตายเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี วางใจเสีย เจ็บเพียงอึดใจเดียวเท่านั้น!”ในขณะที่เขาพูดไปเพียงครึ่งเดียว เขาก็ได้ลงมือ เมื่อเขาพูดจบ เถ้าแก่ก็ล้มลงไปกองกับพื้น……ส่วนชายชุดเขียวที่ทรมานเสี่ยวเอ้อ(บริกรสมัยโบราณ)จนสิ้นใจแล้ว เมื่อเดินออกมาก็ได้เห็นภาพป่ายเม่ยเซิงที่กำลังสังหารเถ้าแก่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเย้ย:“เจ้าฆ่าเขาให้ตายอย่างรวดเร็ว เขาตายไปก็หาได้รับรู้ถึงคุณงามความดีของเจ้าไม่ คนที่จะฆ่าเจ้าในอนาคต ก็ใช่ว่าจะฆ่าเจ้าให้ตายอย่างรวดเร็วเสียเมื่อไหร่กัน เจ้าจะทำเช่นนี้ไปเพื่อสิ่งใด?”ในมุมมองของชายชุดเขียว308
หากไม่สนุกกับความหวาดกลัวและความสิ้นหวังของผู้อื่นในเพลานี้ งั้นจะรอให้คนอื่นมาสนุกกับความหวาดกลัวของตนทีหลังรึยังไง?“ก็ไม่เชิง แค่ไม่อยากจะทำให้เป็นเรื่องเป็นราว”จะกี่ครั้งป่ายเม่ยเซิงก็ตอบเช่นนี้หากมีสักวัน ที่เขาจะโดนคนอื่นทรมานให้ตาย เขาชิ่งฆ่าตัวเองตายก่อนเสียดีกว่า“หึ! ไอ้ผู้ดีจอมปลอม!”“อ่าห้ะ มันก็ดีกว่าความโหดร้ายของเจ้าก็แล้วกัน”หลังจากที่ทั้งสองออกมาจากโรงเตี๊ยม ก็ได้จุดไฟเผาโรงเตี๊
