โอ้เทพธิดา!ขนาดเขายังต้องให้ความเคารพยำเกรง ลูกชายสุดเซ่อของเขาบ้าไปแล้วหรือ?คิดจะแต่งงานให้เทพธิดามาเป็นพราชายายังดีที่สุดท้ายเรื่องนี้ก็เหมือนจะจบไปได้แต่ทว่า!คนอื่นคิดว่าจบไปแล้ว และหลานเยาเยาเองก็ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้แล้ว แต่องค์ชายเก้าเป็นดั่งเช่นตังเมที่คอยตามติดนาง สะบัดเช่นไรก็สะบัดไม่หลุดเช่นนั้นเพียงแค่รู้เบาะแสของนาง จะเหนือใต้ออกตกก็ตามหาไปทุกที่ทุกทางนี่ไม่……เขายังเอาทั้งของอร่อยไข่มุกของมีค่ามากมายมาล่อนางอีกด้วย“มาก็มาสิ! ส่งของกินมาให้ก็ได้แล้ว คนจะมาทำไม?”จื่อเฟิง : “…….”มองดูหลานเยาเยาที่กินไก่ย่างโดยไม่รักษาภาพพจน์ ไม่เหลือภาพตอนที่นางปรากฏตัวต่อหน้าปราชาชนสักนิด ภาพลักษณ์ที่สุภาพเป็นที่สุดเช่นนั้น ท่าทีที่ไม่มีกิเลสต่อแสงสีบนโลกมนุษย์จื่อเฟิงเข้าใจ นั่นเป็นเพราะความเชื่อใจอย่างหนึ่งที่มีต่อพวกเขามีเพียงขณะอยู่ต่อหน้าพวกเขา นางจึงจะได้ปลดความเสแสร้งทั้งหมดออกได้“เช่นนั้นข้าน้อยก็จะไล่คนไปขอรับ!”250
“อืม!” หลานเยาเยาพยักหน้า เห็นจื่อเฟิงกำลังออกไปจากประตูห้องแล้ว ก็รีบพูดอีกว่า “จำไว้ว่าให้เอาของกินอร่อยๆเก็บเอาไว้”“……ขอรับ!”จื่อเฟิงเซไปนิดหนึ่ง จนแทบจะล้มวันที่สองรูปหล่อสง่าผ่าเผย เมื่อองค์ชายเก้าที่สง่างามชื่อเสียงโด่งดังมาเยือนถึงที่อีกครั้งหลานเยาเยาได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งนานแล้วเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง แต่จากนั้นก็โพล่งคำพูดที่หนักแน่นออกไปทันที
