“หลานเยาเยา หลานเยาเยา……”มีเสียงหนึ่งคนดังขึ้นมาก่อน จากนั้นก็เสียงของคนสองสามคนตามมาหลังจากที่ลืมตาขึ้นมาในทันทีสีหน้าของหลานเยาเยาก็ดูมึนงง!“อะไรกัน? ข้าหลับไปหรือ?”เป็นไปได้อย่างไร?ในสถานการณ์เช่นนี้ นางไม่สามารถง่วงได้ และก็ยิ่งไม่สามารถหลับไปได้แน่“เมื่อครู่เจ้าแทบจะฆ่าข้าแล้ว!” คนที่พูดคือหานแสสีหน้าของเขาเย็นชา มองสำรวจนางเงียบๆ สายตานั้นเหมือนกับไม่รู้จักนางมาก่อน“ข้า?”แต่ทำไมนางลืมไปหมดทุกอย่างขนาดจนไม่รู้ว่าเริ่มมึนๆตอนไหนจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองจื่อซี และจากสายตาของเขา นางก็รู้ว่าหานแสนั้นพูดความจริงแล้วก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่มือตนเองเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?176
“พราชายา ให้ข้าจับชีพจรให้ท่าน” จื่อซีเอ่ยปากพูดเขารู้ว่าวิชาการรักษาของพราชายาสูงกว่าเขา แต่ก็รู้หลักการที่ว่าหมอไม่สามารถรักษาตนเองได้“อื้ม!”หลานเยาเยาไม่โต้แย้งแต่ยื่นมือออกมา แต่ทว่ามือของจื่อซียังไม่ได้จับชีพจร ก็ถูกขัดจังหวะด้วยการขยับกะทันหัน“อ๊า……”“อ๊า……”“ผู้อาวุโสสาม ช่วยข้าเร็ว ผู้……อ๊า……”เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังมาจากปากถํ้าด้านบนของพวกเขา ทำให้พวกเขาทั้งสี่เงยหน้ามองขึ้นทันทีก็ต้องเห็นผู้อาวุโสรองกับผู้อาวุโสสามของชนเผ่า นำทุกคนปรากฏตัวท่าทางของพวกเขาดูหมดหนทาง ซํ้ายังมีเลือดเต็มตัวหนึ่งในนั้นดูเหมือนถูกกัด บ้าคลั่ง ชักเกร็งไปทั้งตัวแล้วก็ถูกผู้อาวุโสรองถีบลงมาได้ยินเพียงแต่เสียง “ปัก”คนนั้นกระแทกลงกับพื้น ไ
