นตัว เจ้าคิดว่ามันได้หรือ?”พูดจบเขาก็หยิบผงยาไปแล้วโรยกระจายๆบนตัว“······”เอาเถอะ!จะทำเป็นไม่ได้ยินแล้วกันหลังจากจิบชาแล้ว พวกเขาสี่คนก็เดินไปทางส่วนลึกของถํ้าในถํ้ามีแสงสว่างอ่อนๆ แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบๆ ถ้าเหยียบไปโดนอะไรน่ากลัวเข้า นั่นก็อันตรายแล้วไม่รู้ว่าจื่อเฟิงเก็บกิ่งไม้มาจากไหน เขาถอดเสื้อคลุมออกแล้วพันไว้ที่หัวของกิ่งไม้แล้วจุดไฟ ทำเป็นคบเพลิงแบบง่ายเขากับจื่อซีเดินข้างหน้าสำรวจทาง หลานเยาเยากับหานแสเดินตามหลังมา165
เมื่อมีคบเพลิง พวกเขาสามารถเห็นสัตว์กลายพันธุ์ขนาดเล็กจำนวนมากอย่างเลือนราง สัตว์เล็กพวกนั้นอาศัยอยู่ในที่มืดและชื้นอย่างเช่นค้างคาวที่ผอมอย่างแปลกประหลาด แมงมุมที่บาดตาทำคนตกใจ มดหลากหลายสีสัน······หลังจากที่เห็นแสงพวกมันไม่เพียงแต่จะไม่หลบ ยังคิดจะโจมตีพวกเขาอีกแต่พอหลังจากได้กลิ่นฉุน ก็หนีแตกออกไปเมื่อเห็นแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่แอบด่าตัวเองว่าโง่ถ้าได้โรยผงยาไว้บนตัวแต่แรก ก่อนหน้านี้จะได้ไม่ถูกเหล่าสัตว์กลายพันธุ์ไล่อย่างน่าเวทนาหานแสที่ดูเหมือนรู้ว่านางคิดอะไรอยู่หลังจากที่มองนางอย่างดูถูก ก็เอาผงยาที่เหลืออยู่ในมือนิดหน่อยเช็ดๆไปบนตัวอีกครั้งหลานเยาเยาอดกระตุกมุมปากไม่ได้คนนี้นี่นับวันยิ่งดูบ้าคลั่ง นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีถํ้านี้จะว่ายาวก็ยาว จะว่าสั้นก็สั้น เดินไปสักพักก็เดินมาถึงทางออกอีกทางหนึ่งทันทีที่เดินออกจากถํ้าก็มีความรู้สึกเหมือ
