ก?“ทำไมพวกมันไม่ตามมา?”ถามก็ถามไปแบบนั้น แต่หลานเยาเยาดูเหมือนจะเดาอะไรบอกอย่างได้หลังจากที่ได้ยินนางพูดทุกคนก็หันมามองสัตว์กลายพันธุ์ที่กระสับกระส่ายอยู่ด้านนอกถํ้าไม่ไกล พวกมันแต่ละตัวอยากกินจนนํ้าลายไหล อยากจะจับพวกเขาสองสามคนกินเป็นอาหารแต่ด้วยท่าทางที่ไม่กล้าเข้ามาใกล้ ทำให้พวกเขายิ่งระวังมากขึ้นทันใดนั้น!ลมเกิดพัด สัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นรีบหนีไปรอบๆราวกับได้รับอะไรบางอย่างที่น่ากลัวพวกหลานเยาเยาจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางส่วนลึกของถํ้าในถํ้านี้มีอะไรกันแน่?สามารถทำให้เหล่าสัตว์กลายพันธุ์ที่น่ากลัว แทบอดไม่ได้ที่จะกินพวกเขาหวาดกลัวจนเป็นแบบนั้น?159
“พราชายา ด้านในนี้เกรงว่าจะอันตรายกว่าข้างนอก”คนที่พูดคือจื่อเฟิงเขายังหายใจติดขัด ท่าทางลำบาก แต่แบบนี้ก็ยังดีกว่าจื่อซีที่ถือได้ว่าเป็นหมอจื่อซีตอนนี้ล้มลงกับพื้น เหนื่อยเจียนตาย“อื้อ ข้ารู้”ยิ่งอันตรายก็สามารถบอกได้ว่ายิ่งอยู่ใกล้กับดอกกระดูกขาวที่พวกเขาหาอยู่พราชายาวางใจได้ แม้จะตาย พวกเราก็จะจะปกป้องท่าน”ในที่สุดจื่อซีก็มีช่องว่าง รีบรับปากมั่นสัญญาคำพูดของเจ้านาย เขาจดจำไว้ในใจมั่น ไม่กล้าลืมแม้ชั่วขณะหลานเยาเยาพยักหน้านิ่งๆ ไม่อยากคิดถึงคนที่ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของนางหานแสมองหลานเยาเยาเงียบๆ จากนั้นก็ย้ายสายตามามองจื่อซีกับจื่อเฟิงด้วยแววตาที่มีความเหยียดหยาม
160
