มผัสใบหน้าของนางแต่สุดท้ายพอเอื้อมมือไปถึงครึ่งเขาก็วางมือลง” เหตุใดเจ้าถึงไม่ถามถึงความสัมพันธ์ของราชครูกับข้าเล่า? ”“มันไม่ได้สำคัญอีกแล้ว มิใช่หรือ？”จะรู้หรือไม่รู้แล้วมันจะมีประโยชน์อันใด？หลังจากเข้าไปในหุบเขาจิ้นแล้วจะมีชีวิตรอดออกมาได้หรือไม่นางก็ยังไม่รู้เลย แต่สิ่งที่นางรู้ก็คือต่อให้มีชีวิตรอดออกมาได้ พวกเขาทั้งสองก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดอีกแล้ว” เยาเยา จากนี้ไปเจ้าจะต้องมีชีวิตรอดที่ดี”” อ๋องเย่วางใจ ข้าหลานเยาเยาคนนี้เป็นคนรักชีวิต ไม่มีทางยอมละทิ้งความหวังอันน้อยนิดได้ สิ่งนี้ท่านไม่ต้องเป็นกังวลไป ”110
สายตาที่ดูห่างเหินของหลานเยาเยา แววตาของเย่แจ๋หยิ่งก็ฉายแววความเศร้าใจขึ้นมาหลังจากที่เขาจากไป หลานเยาเยาก็เจาะเลือดของตัวเองไว้ถุงหนึ่ง ก่อนจะวางเอาไว้อย่างดีทั้งคืนนั้นนางไม่ได้พักผ่อนเลย เพราะเอาแต่ศึกษาเนื้อหาบนกระดาษของหนังสือทำเนียบบรรพชนแผ่นนั้นอย่างละเอียดคํ่าคืนนี้ของชนเผ่าหยินไห่ นั้นเป็นคํ่าคืนแห่งการไม่นอนหลับ เพราะผู้อาวุโสรองและผู้อาวุโสสามทำการค้นหาทั้งคืน ชาวเผ่าเองก็ถือทั้งคบเพลิงและตะเกียงในการส่องแสงช่วยกันตามหาผู้อาวุโสใหญ่แต่สุดท้ายแล้วแม้แต่เงาก็ยังหาไม่พบผู้อาวุโสรองใช้เท้าข้างหนึ่งเตะก้อนหินพลางบ่นด้วยความโมโห“จะต้องเป็นพวกเขาที่พาผู้อาวุโสใหญ่ไปซ่อนเป็นแน่”ผู้อาวุโสสามก็ยิ้มออกมาพร้อมกับส่ายหน้า“ซ่อน？พวกเขาจะเอาไปซ่อนไว้แห่งใดกัน？พวกเขาล้วนเป็นคน
