รงนั้น มองดูท่านชายที่กำลังเหม่อลอยเป็นเวลานานแล้วที่ท่านชายไม่ได้มีท่าทางเช่นนี้113
จื่อซีจึงรู้สึกกังวลหลังจากผ่านไปสักระยะ เย่แจ๋หยิ่งที่นิ่งเงียบอยู่นานก็เอ่ยปากออกมาอย่างเรียบๆ” นับจากเวลานี้พวกเจ้าจงแอบตามไปอารักขาพราชายา นางมีชีวิตรอดพวกเจ้ารอด นางสิ้นชีวิต….พวกเจ้าจะต้องสิ้นก่อน”จื่อซีและจื่อเฟิงทั้งสองเป็นองครักษ์ลับที่แข็งแกร่งที่สุด นับตั้งแต่ที่พวกเขาตามรับใช้เย่แจ๋หยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ในสนามรบ หรือยืนตนอยู่ในโถงสนามหลวง เย่แจ๋หยิ่งก็พาพวกเขาไปด้วยเสมอจะผ่านเป็นหรือตาย พวกเขาก็ไม่เคยกล่าวสิ่งใด สำหรับพวกเขาความภักดีคือสิ่งสำคัญที่สุด และเย่แจ๋หยิ่งเองก็เชื่อมั่นในตัวพวกเขาเสียด้วยจื่อซีและจื่อเฟิงสบตากัน ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นยกมือประสานพลางกล่าวตอบ“รับทราบ！”เย่แจ๋หยิ่งเป็นผู้ที่เด็ดเดี่ยวและเด็ดขาด เขาไม่เคยอธิบายสิ่งใดกับพวกเขา พวกเขาจึงต้องเชื่อฟัง เชื่อฟังและเชื่อฟังเท่านั้นในวันนี้ พวกเขาต่างก็เข้าใจว่าท่านชายจะไม่กล่าวสิ่งใดอีก แต่กลับคิดไม่ถึงว่าครั้งนี้เขาจะเปิดปากอธิบาย” นางเป็นพราชายาเพียงองค์เดียวของข้า ทั้งยังเป็นดวงใจของข้า หากนางสิ้นชีพหัวใจของข้าก็สิ้นเช่นกัน จงจำไว้นางสำคัญยิ่งกว่าข้า ”คนที่เขาต้องการตัวได้กลับมาแล้วเขาไม่สามารถให้คนๆนั้นรู้ถึงจุดอ่อนของเขา และยิ่งไม่สามารถให้เขารู้ถึงความพิเศษของหลานเยาเยา114
ไม่เช่นนั้นสิ่งที่ทำมาทั้งหมดหลายปีมาน
