ไม่เป็นอันตรายเช่นนั้นรึ?”นางเคยฆ่าคนมาแล้วครั้งหนึ่ง รู้ว่าความรู้สึกของคนใกล้ตายนั้นเป็นอย่างไรถึงแม้ว่าเพลานี้นางจะรู้สึกถึงรังสีอำมหิต แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกถึงความสิ้นหวังหรือความกลัวที่จะตายเช่นนั้นแล้ว!นางหาได้กลัวไม่ตายเป็นวิญญาณทั้งๆที่ตระหนักรู้ยังแกร่งกล้า กว่าเป็นวิญญาณที่ตายเปล่า“หึ ก็ใช่”35
ขณะที่พูด หานแสก็ค่อยๆเดินเข้ามาจัดผมที่ยุ่งเหยิงของนางให้เข้าที่เข้าทาง แล้วก็เดินผ่านนางไป โดยไม่พูดอะไร และจากไปอย่างผ่อนคลายในทันทีหลานเยาเยาหันหน้าไปมองร่างของเขาที่ไกลออกไปเรื่อยๆ จึงรีบตะโกนถามว่า:“เจ้ารู้จักหนอนพิษกู่จิ้นหรือไม่?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น!หานแสก็หยุดชะงัก แต่ก็แค่ชะงักเพียงเท่านั้น จากนั้นก็เดินต่อไป และก่อนที่เขาจะเดินหายลับตาไป เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา: “บนโลกนี้ไม่มียาถอนพิษนั่นอีกแล้ว”อะไรนะ?ไม่มียาถอนพิษอีกแล้วงั้นรึ?นี่ก็หมายความว่า……เคยมียาถอนพิษมาก่อนงั้นสิเมื่อรู้เช่นนี้ หลานเยาเยาก็โล่งอกโล่งใจไปหลายเปาะ“ชนเผ่านี้ต้องมีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับราชวงศ์เก่าเป็นแน่ นอกจากมีเรื่องตราราชลัญจกรหยกแพร่ออกมาแล้ว ยังจะมีความลับใดที่ซ่อนอยู่อีกนะ?”เพลานี้ หลานเยาเยาก็มองไปทางกำแพงที่พุพัง และนึกถึงหานแส ในขณะเดียวกันก็นึกถึงเย่แจ๋หยิ่ง แววตาก็ดำดิ่งไปอย่างช่วยไม่ได้……แต่เมื่อกลับมาถึงที่พำนักของฮัวหยู่อัน ด้านในนั้นก็ไม่มีคนเสียแล้วและก็ได้เห็นเด็กสาวที่อุทิศตนรับใช้ฮั
