วูบ! วูบ!แต่ในชั่วพริบตาแห่งความเป็นความตายนั้น จู่ๆ ร่างกายของมู่เหวินเซวียนก็ระเบิดแสงสว่างเจิดจ้าบาดตาออกมา ขุมพลังงานอันมหาศาลดีดกระแทกฝ่ามือของจางอวิ๋นจนกระดอนกลับไปอย่างรุนแรง“ผู้ใดบังอาจ… แตะต้องศิษย์ของข้า?”น้ำเสียงทรงอำนาจดังกึกก้องกัมปนาทไปทั่วโถงพร้อมกับกลิ่นอายกดดันระดับ แปลงเทพขั้นสูงสุด ที่แผ่พุ่งออกมาปกคลุมทั่วทั้งบริเวณราวกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา“หือ?”จางอวิ๋นหรี่ตาลงเล็กน้อย ต้านรับแรงลมกรรโชกภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือ ร่างเงาโปร่งแสงของชายวัยกลางคนในชุดคลุมหรูหราวิจิตรบรรจง ค่อยๆ ลอยตัวออกมาจากกลางหน้าผากของมู่เหวินเซวียน กลิ่นอายรอบกายบ่งบอกถึงความเป็นผู้มีอำนาจล้นฟ้าที่เคยชินกับการสั่งการเป็นตายมู่เหวินเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความปิติยินดีสุดขีด: “ซือ… ซือฟุ!!”ร่างเงาชายวัยกลางคนปรายตามองศิษย์รัก เมื่อเห็นสภาพผิวหนังที่เหี่ยวย่นราวกับซากศพและพลังชีวิตที่สูญเสียไปมหาศาล ใบหน้าของผู้เป็นอาจารย์ก็พลันเคร่งขรึมเย็นชาลงจนน่าขนลุก“ฝีมือใคร?”“มัน!”มู่เหวินเซวียนรีบชี้นิ้วสั่นระริกไปทางจางอวิ๋นทันทีราวกับเด็กฟ้องผู้ปกครอง: “ท่านอาจารย์… เป็นมันขอรับ!! มันจะฆ่าข้า!”สายต
