ิบ แต่ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าวันหลังจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่เย่แจ๋หยิ่งดูเหมือนไม่ห่วงร่างกายตนเองสักนิด และยังมีกะจิตกะใจมาแหย่นางอีก“ถ้าได้เจ้า ตายละจะเป็นไร?”“……”หลานเยาเยาตกตะลึงอีกครั้งนางคิดไม่ถึงว่าเย่แจ๋หยิ่งที่มองทุกอย่างอย่างยโสมาตลอด, มีอำนาจล้นฟ้าจะพูดจาน่าเบื่ออย่างนี้ออกมาอีกอย่างประโยคนี้คือพูดกับนาง พูดได้อย่างไม่แปลกใจเลยว่านี่คือคำโกหก“ข้าจะไม่ให้เจ้าตาย เรื่องของพวกเราค่อยว่ากันดีไหม?”แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือร่างกายของเขานะ!ต้องเข้าใจสถานการณ์ก่อนถึงจะใช่1403
“ข้าต้องการตอนนี้ เจ้ายอมไหม?”คำพูดนี้ดูเผด็จการ แต่ในความเผด็จการนี้ก็มีความอ่อนโยนอยู่ เขากำลังรอนางพยักหน้า“นั่น……”หลานเยาเยาเลื่อนมือไปที่หน้าผากเขาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ป่วยจนพูดมั่วซั่วแล้ววางมือไปที่ช่วงข้อมือของเขาอีก นอกจากหัวใจที่เต้นเร็วแล้วก็ไม่มีอะไรผิดปกติอีก เพื่อเป็นการให้แน่ใจอีกครั้งว่าไม่ได้ถูกหนอนพิษกู่มอมเมาถึงจะค่อยๆพูดช้าๆว่า: “งั้นก็ได้! เจ้าเข้ามา”เพียงแต่……ตอนที่เห็นเย่แจ๋หยิ่งโน้มตัวลงมานั้นหัวใจนางก็พลันเต้นแรงขึ้นทันที ความยุ่งเหยิงทั้งหมดในสมองหายไปกลายเป็นความว่างเปล่าแต่ทว่า ริมฝีปากของเย่แจ๋หยิ่งยังไม่ทันได้สัมผัสกับริมฝีปากของนาง นางก็ตื่นเต้นสองมือคว้าจับหน้าอกเย่แจ๋หยิ่งแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันทีหนอนพิษกู่เข้ามาใกล้หัวใจของเขาอย่างเงียบเชียบ แต่ว่าหัวใจของเขาม
