ี่ถือหานแสไว้มือเดียวเดินเข้าไปในห้องเล็กทำขึ้นอย่างหยาบๆ ดูเหมือนเอาคนไปโยนไว้บนเตียงแล้วก็ออกมา“ที่นี่เทียบไม่ได้กับเมืองหลวง เจ้าอยู่ที่นี่ชั่วคราวไปก่อน พรุ่งนี้ฟ้าสว่างแล้วข้าจะไปจ้างรถม้า”บ้านของนายพรานไม่ใหญ่ สามารถแบ่งออกมาได้สองห้องก็ดีแล้วสำหรับคนที่มีอำนาจและรักความสะอาดอย่างเย่แจ๋หยิ่ง มาอาศัยอยู่ในที่อย่างนี้ก็ลำบากเขามากแล้วเย่แจ๋หยิ่งมองนางนิ่งๆ แววตามีรอยยิ้มจางๆจากนั้นริมฝีบางเปิดออกเบาๆว่า:1398
“ในป้อมปราการชายแดนการมีท้องฟ้าเป็นผ้าห่มมีพื้นเป็นเตียงนอนนั้นเป็นเรื่องปกติทั้งยังนอนไม่หลับวันแล้ววันเล่า ทำได้เพียงหลับอย่างไม่สนิท ตอนนี้มีหลังคามีกำแพงบังลมฝนได้ ก็เพียงพอแล้ว”ที่สำคัญที่สุดก็คือ……ตอนนี้ยังมีนางอยู่ข้างกาย“แบบนี้ก็ดี!”จู่ๆนางก็ยังคิ้วให้เย่แจ๋หยิ่งจากนั้นก็คว้าปกเสื้อเขาไว้ “เจ้าตามข้ามา”พูดๆแล้วหลานเยาเยาก็ลากเย่แจ๋หยิ่งเข้าไปในห้องเล็กอีกห้อง“รีบร้อนขนาดนั้นเลยหรือ?”เย่แจ๋หยิ่งมองนิ้วขาวสะอาดที่ปกเสื้อ จู่ๆใบหน้าหล่อก็แดงขึ้น……
1399
