“ไสหัวไป！”คำพูดนั้นเข้ามากระทบยังหูของป่ายเม่ยเซิง จนทำให้ใจของเขาเย็นยะเยือกตามด้วยเหงื่อที่ไหลออกมาตามแผ่นหลังเขารู้ดีว่าคำนี้เจ้าของเรือพูดให้กับเขา และคำพูดนั้นก็มีพลังทำลายล้างที่รุนแรงเสียด้วย“ขอรับ！”เขากุมมือคาราวะชายผมเขาอย่างสั่นเทา แล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็วแล้วคนที่อยู่ข้างหลังของชายผมขาวอย่างซาหมั่นเฉิงหมุ่นชายชุดเขียว บุคลิกของทั้งสองนั้นนั้นแบ่งแยกได้อย่างชัดเจน คนหนึ่งก็มีท่าทางที่ไม่สนใจกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง ส่วนอีกคนก็กลับรู้สึกสะใจกับความโชคร้ายของผู้อื่นพร้อมทั้งสายตาที่เต็มไปด้วยการเหยียดหยามใครจะรู้ว่าวินาทีต่อมา······“ไสหัวออกไปให้หมด！”พวกเขาถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ด้วยท่าทางที่นิ่งเกรง พอตั้งตัวได้ทั้งสองก็ออกไปทันทีอย่างคอตกความเร็วนั้นราวกับผีหายตัวก็ไม่ปานดูมันสิ！1329
หลานเยาเยาสมนํ้าหน้าอยู่ในใจ อีกนิดเดียวก็เกือบจะปรบมือร้องออกมาแล้วเมื่อเห็นสีหน้าของชายผมขาวไม่สู้ดีนัก หลานเยาเยาก็ไม่ได้แสดงอะไรมากมาย เพียงก้มหน้าลงแล้วเล่นกับนิ้วมือของตัวเองบางครั้งการมีความสุขในยามโชคร้าย หรือไม่ต้องทำสิ่งใดตรงไปตรงมาก็ถือว่าดีเช่นกันหลังจากเงียบไปชั่วครู่เสียงก็ดังขึ้นมาจากโต๊ะฝั่งตรงข้าม คาดว่าคงจะเป็นชายผมขาวที่ลุกขึ้นแล้วแต่ทว่า！นางที่ยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมาดู ร่างกายก็เบาลง เพียงพริบตาเดียว ร่างของนางก็ถูกผลักไปยังประตูด้วยพลังภายใน แล้วคนทั้งสองในห้
