แสงจันทร์สีเงินสาดส่องอยู่ในดงป่าเล็กอย่างเงียบสงบ คํ่าคืนที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแปลกตา มันเหมือนกับตาข่ายผืนใหญ่ที่ถักทออย่างวิจิตรบรรจง โอบรอบไปทั่วทั้งดงป่าเล็กร่างสูงใหญ่ยืนพิงต้นไม้ใหญ่ หันหลังให้กับแสงจันทร์ ไม่รู้ว่ากำลังรออะไรอยู่“เฮ้ ถิงเมี่ยน รอนานแล้วใช่ไหม？”เสียงที่ชัดเจนชวนหลงใหลดังมาจากข้างหลัง ทำให้ถิงเมี่ยนตกใจทันทีพราชายาเย่?”หลังจากหันกลับมาอย่างรีบร้อน ภายใต้แสงจันทร์ ถิงเมี่ยนมองชายตรงหน้าที่ดูเหมือนจะหลอมขึ้นมาราวกับหยกที่สวยงามบริสุทธิ์ แววตาประกายความระแวดระวัง จากนั้นก็เกิดความสงสัยบางอย่างเพียงแค่เสียงที่ไพเราะและคมชัดนี้แม้ว่าจะยากที่จะแยกความแตกต่างระหว่างเพศชายและหญิง แต่ก็มีความคล้ายคลึงกับเสียงดั้งเดิมของหลานเยาเยาอยู่มากฉะนั้น……ผู้นี้คือหลานเยาเยา?“ทำไม เปลี่ยนชุด รวบผมขึ้นก็จำไม่ได้แล้วหรือ?” หลานเยาเยามั่นใจในชุดผู้ชายของตัวเองมากฟังนํ้าเสียงนี้ ก็คือหลานเยาเยา1269
“พราชายาเย่ ข้าน้อยได้อ่านจดหมายที่ท่านขอให้แม่นางฮัวส่งมาแล้ว และได้เตรียมทุกสิ่งที่จำเป็นที่เขียนไว้ในจดหมายเรียบร้อยแล้ว พราชายา ไปตอนนี้เลยหรือขอรับ?”ถิงเมี่ยนสงสัยเล็กน้อยได้ยินมาว่าอ๋องเย่ดีต่อหลานเยาเยามาก หลายวันมานี้ยังพานางออกไปเที่ยวเล่น ทำไมจู่ๆ นางถึงอยากไปที่ที่ห่างไกลขนาดนั้น?แต่สงสัยก็ส่วนสงสัย ตอนนี้นางเป็นนายจ้าง เขาก็แค่รับเงินแล้วทำงานให้ แม้ในใจจะสงสัย ก็จะไม่ถาม“ยังจะเ
