ใช้หน้าซีดในทันทีคุกเข่าลงกับพื้นดังพรึบ“หึ!”หานแสสะบัดแขนเสื้อจากไปสำหรับผู้ที่มีค่าที่จะใช้ประโยชน์ เขาต่อปฏิบัติต่ออย่างดีอยู่แล้ว ผู้นี้เป็นคนที่สามารถช่วยชีวิตเขาได้ ยังเป็นถึงพราชายาของอ๋องเย่ผู้มีอำนาจแห่งประเทศก่วงส้า มูลค่าการใช้ประโยชน์ก็ยิ่งมากขึ้น…….จวนอ๋องเย่ ในห้องอาหารมองไปที่โต๊ะอาหารกลางวันที่อุดมสมบูรณ์มาก หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก แต่พอนางกวาดสายตาไปเท่านั้น ในขณะที่สายตาจ้องมองไปยังโหลวเย่วที่กำลังกินอย่างเพลิดเพลินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้!1240
จากนั้นก็เคลื่อนย้ายสายตาไปยังฮัวหยู่อันที่นั่งอยู่แล้วกำลังใช้ตะเกียบอยู่แล้วถอนหายใจอีกครั้งบาปกรรมอะไรของนาง?คนหนึ่งคนผู้สูงส่ง องค์หญิงมีฐานะดีไม่ต้องทำอะไร ขอที่อยากกินไม่มีหรือ?ต้องมากินฟรีดื่มฟรีถึงถิ่นของนางมีอีกคนที่เป็นสาวใช้ที่เหมือนเจ้านายมากกว่านาง ไม่วางตัวเป็นสาวใช้เลยจำนวนอาหารที่ใช้เลี้ยงมากกว่านางเสียอีกดังนั้น!หลานเยาเยายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห คว้าตะเกียบในมือของโหลวเย่วมา“เยาเยา ข้ากินอยู่ดีๆ เจ้าเอาตะเกียบข้าไปทำไม?” โหลวเย่วใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ จึงทำได้เพียงมองนางอย่างมึนงง“โหลวเย่ว ไม่ใช่ว่าข้าว่าเจ้า เจ้าป่วยยังไม่หาย ทำไมกินอาหารมากมายขนาดนี้?”พูดอยู่ หลานเยาเยาก็หยิบชามอาหารยาและวางไว้ตรงหน้าโหลวเย่ว: “ตอนนี้เจ้ากินได้แค่สิ่งนี้”“ฮะ? งั้นกินหมดมื้อนี้แล้วค่อยว่ากัน?” โหลวเย่วลองเจรจา
