นี้แล้ว ก็คงต้องทำเช่นนี้“ได้!” คำนี้ แทบจะเลดลอดออกมาจากช่องระหว่างฟันเมื่อเย่หลีเฉินพูดว่าว่าได้ออกมา หลานเยาเยาก็หันไปมองชายร่างเตี้ยวัยกลางคนทันที สายตาดูเป็นมิตรมากขึ้น“เรื่องระหว่างข้ากับองค์ชายรัชทายาทถือว่าจัดการเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้ถึงตาพวกเจ้าแล้ว”“พราชายาเย่เชิญพูด ขอแค่สิ่งที่ข้าน้อยสามารถทำได้ก็จะทำให้อย่างแน่นอนขอรับ” ชายร่างเตี้ยวัยกลางคนมองเห็นชีวิตมีความหวังอยู่รํ่าไร ขอแค่ไม่ตายก็พอ“เจ้าไม่จำเป็นต้องทำอะไรแล้ว เจ้าเป็นหมอ ข้าก็เป็นหมอ เจ้าใช้พิษทดสอบข้า ข้าก็ใช้ยาทดสอบเจ้าด้วยเช่นกัน”เมื่อพูดออกไป!1230
ชายร่างเตี้ยวัยกลางคนที่เพิ่งมีสีหน้าเลือดฝาดเมื่อครู่ กลับซีดอีกครั้งในชั่วขณะเดียวไม่ใช่ว่าเขาไม่มั่นใจในตัวเอง แต่เขารู้อย่างลึกซึ้ง วิชาการรักษาของพระชายาเย่สูงกว่าเขามาก หากนางใช้พิษขึ้นมา เขายังมีโอกาสรอดอีกหรือ?ดูเหมือนจะรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เสียงของหลานเยาเยาก็ดังขึ้นอีกครั้ง“กลัวอะไร? ข้าไปใช้พิษทำให้เจ้าตายหรอก อย่างมากก็แค่ทำให้เจ้าเป็นอัมพาตครึ่งซีกเท่านั้น”มุมปากของทุกคนยกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้นี่ไม่ได้คือสิ่งที่เรียกว่าควรอยู่เพื่อทนทุกข์หรือ？ชายร่างเตี้ยวัยกลางคนก็ทำอะไรไม่ได้ เหลือบมองไปที่หานแสซึ่งนั่งอยู่ด้านหนึ่งและทำเมิน จึงทำได้เพียงก้มหน้าผงกศีรษะอย่างผิดหวัง“เสี่ยวฮัว นำของที่ข้าให้เจ้าเตรียมมาได้แล้ว?”“เอามาแล้ว คุณหนู!”สิ่งนี้เตรียมเสร็จนาน
