าทและความละอายใจ ข้าก็สามารถสั่งสอนเจ้าได้”เย่หลีเฉินเพิ่งพูดจบ ก็ถูกหลานเยาเยาขัดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวทันทียังถูกตำหนิอีกด้วยทำให้สีหน้าของเย่หลีเฉินดูน่าเกลียดราวกับกินแมลงวันเข้าไปร้อยตัวเย่หลีเฉินตัดฟัดแน่น หน้าอกขึ้นและลงไม่นิ่ง อาจเป็นเพราะพยายามอดกลั้นความโกรธในใจเขาหลับตา ขมวดคิ้วหลายครั้งอย่างเป็นฟืนเป็นไฟ เมื่อเงยหน้าขึ้น ความโกรธเกรี้ยวในดวงตาของก็ถูกซ่อนเอาไว้แล้ว“เสด็จอาสะใภ้ เจ้ามีวิชาการรักษายอดเยี่ยมเช่นนี้ ทำไมไม่สามารถวินิจฉัยได้ว่าเขาเป็นโรคอะไร? หรือว่าที่ตลาดเขาลํ่าลือกันว่าเจ้ายอดเยี่ยมในเรื่องวิชาการรักษานั้น เป็นเพียงแค่เจ้าจงใจออกความคิดปล่อยข่าวรํ่าลือออกมาหลอกลวงโลกเพื่อชื่อเสียงของเจ้าเอง?หึ!1223
หากเป็นเช่นนั้นจริง เสด็จอาสะใภ้ก็ยอดเยี่ยมจริงๆ! แม้แต่เสด็จพ่อยังหลอกลวงปิดบังไปได้ งั้นเสด็จอาสะใภ้รู้หรือไม่หลอกลวงปิดบังเสด็จพ่อก็เท่ากับหลอกลวงฮ่องเต้?”นํ้าเสียงของเย่หลีเฉิน เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความภาคภูมิใจความผิดฐานหลอกลวงฮ่องเต้ คือต้องประหารชีวิตเมื่อถึงเวลา เรื่องไปถึงท้องพระโรง แม้แต่อ๋องเย่ก็ปกป้องนางเอาไว้ไม่ได้เดิมคิดว่าได้ยินคำเหล่านี้ หลานเยาเยาจะกลัวจนตื่นตระหนก แต่คาดไม่ถึงหลานเยาเยาไม่เพียงแต่ไม่แสดงร่องรอยของความกลัว กลับมีท่าทีที่สงบ และสุดท้ายยังยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้“เสด็จหลานนะเสด็จหลาน เจ้ารู้จักประโยคๆ ที่ว่าอยากเล่นงาน
