หลานเยาเยาที่ร้องเพลงไปอาบนํ้าไปอย่างสบายก็ไม่ได้รู้เลยว่าในห้องอาบนํ้ากว้างขวางตอนนี้ยังมีบุคคลที่สองอยู่ตอนที่นางตระหนักได้ถึงความผิดปกติก็คือตอนที่นางเห็นรอยนํ้าที่เป็นรอยเท้าอยู่ไม่ไกลบนพื้นห้องอาบนํ้า จึงเริ่มระมัดระวังตัวขึ้นจู่ๆนางก็หยุดเล่นนํ้าสวมเสื้อผ้าเปียกๆที่วางไว้ข้างบ่อนํ้าร้อนอย่างลวกๆพร้อมขึ้นมาจากนํ้าเบาๆจากนั้นเดินเข้าไปยังฉากกั้น“ไม่มีคน?”หลานเยาเยาที่เดินมายังฉากกั้นแล้วไม่เห็นคน ใจที่กังวลก็ผ่อนคลายลงแต่ว่า!เมื่อตอนที่นางเห็นหยดนํ้าเล็กๆบนพื้น ก็มีความเคลือบแคลงเกิดขึ้นในใจในไม่ช้าหลานเยาเยาก็ออกจากห้องอาบนํ้า พอกลับมาถึงลานซวนซีก็เห็นหน้าเคร่งขรึมของฮัวหยู่อันนางนั่งอยู่ขอบโต๊ะจ้องถ้วยชาเงียบๆ“นํ้าชานี้ออกดอกรึไง?เจ้าถึงได้มองอย่างหลงใหลขนาดนั้น”หลานเยาเยาเดินไป ยื่นมือออกไปโบกๆอยู่ตรงหน้านางสองสามครั้ง หลังจากเห็นนางดึงสติกลับมาได้จึงนั่งลงข้างๆนาง1203
ใครจะรู้จู่ๆฮัวหยู่อันก็ยิ้มโง่ๆให้นาง“เยาเยา ข้าว่าข้าโดนพิษเข้าแล้ว”“อ๋า?”เป็นไปไม่ได้มั้ง?เมื่อให้ใบหน้านางแดงๆมีออร่า นอกจากความเงียบเมื่อครู่ที่ดูผิดไปจากปกติแล้วก็ห่างจากคำว่าโดนพิษมาก“ข้าโดนพิษที่เรียกว่าสามีที่ปรารถนา!”หลังพูดจบความแดงก็ลามไปทั่วหน้าสามีที่ปรารถนา?ฮัวหยู่อันไปชอบชายคนไหนอีก? ใครที่ถูกนางชอบนี่โชคร้ายจริงๆ“ถูกใจคนไหนหล่ะ?”หลานเยาเยาลองถามหยั่งเชิงแต่ก่อนนางตอนที่หน้ากากผิวหนังคนแบบพิเศษ
