อนโยนแต่ทว่าตอนนี้ เสียงโกรธแค้นของหลานเยาเยาค่อยดังขึ้นมา“ตอนนี้ความปรารถนาในการครอบครองจวนอ๋องเย่และกวาดเย่แจ๋หยิ่งก็ใกล้เข้ามาอีกก้าวแล้ว ตอนนี้ห้องอาบนํ้านี้นางก็สามารถครอบครองได้ทั้งหมด”ยิ่งนางพูดนางก็ยิ่งมีความสุข ที่สุดก็คือนางพูดโอ้อวดอย่างไม่กระดากปากว่า:“ต้องมีสักวันที่สั่งให้เขาคุกเข่าบนพื้นร้องเพลงเอาชนะ ไม่ คุกเข่าบนไม้ซักผ้า”คิดๆไปก็ยิ่งทำให้รู้สึกฮึกเหิม1201
จึงร้องเพลงเสียงดังอย่างมีความสุข:“มาสิ!มาสนุกกัน! ถึงอย่างไรก็ยังมีเวลาอีกเยอะมาสิ! ความรักเอย! ถึงอย่างไรเจ้าจะทำให้คนโง่เขลามาสิ! มาร่อนเร่พเนจรกัน! ถึงอย่างไรก็มีหนทางอีกมากมาสิ!มาสร้างสรรค์กัน! ถึงอย่างไรก็มีทิวทัศน์มากมาย……”นางร้องเพลงอยู่ในบ่อนํ้าและร้องอย่างเต็มที่ คนที่ยืนอยู่หลังฉากกั้นสีหน้าดำราวกับหมึกกำหมัดแน่นเจ้าผู้หญิงคนนี้ ฮัมเพลงออกมาความรู้สึกจนมันเพี้ยนไปหมด เขายังรู้สึกว่ามันเพราะจะตาย…
1202
