ตอนนี้หลานเยาเยาที่กำลังกินติ่มซำลิ้มรสอร่อยที่ปลายลิ้นอยู่เมื่อถูกสายตานับสิบกว่าคู่มองมาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองพวกนางนางยังไม่ทันได้พูด คุณหนูรองถังของจวนเฉิงเสี้ยงนั้นก็มีเสียง“พรึ่บ”คุกเข่าลงคำนับหัวแนบพื้นสองสามที“พราชายาเย่ ใครๆล้วนพูดกันว่าวิธีการรักษาของท่านยอดเยี่ยม จิตใจดีขอร้องท่านช่วยน้องสี่หลี่ด้วย! นางจะไม่ไหวแล้ว ฮื่อฮื่อฮื่อ……”คุณหนูรองถังคุกเข่าคำนับอ้อนวอนขนาดนี้ ถ้าทุกคนรู้สึกว่าหลานเยาเยาไม่ช่วยคนหล่ะก็นางก็จะเป็นคนชั่วร้ายมุมปากหลานเยาเยายกขึ้นเล็กน้อยแล้วเช็ดๆที่มุมปาก มองคุณหนูรองถังพูดอย่างอ่อนโยน:“เจ้าร้องอะไร? คนเขายังไม่ตายนะ เจ้าร้องเสียใจขนาดนี้ถ้าเขาตายขึ้นมาเจ้าก็จะลงหลุมไปพร้อมกันเลยใช่ไหม?อีกอย่าง เจ้าร้องไห้ได้ปลอมมาก เสียใจขนาดนี้แม้นํ้าตาสักหยดก็ไม่มี ข้าดูต่อไปไม่ไหวแล้ว”คุณหนูรองถังที่โดนเปิดโปงความคิดสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นแดงและขาวในทันทีแต่เล่นละครแล้วก็ต้องเล่นให้จบสิ!คุณหนูรองถังก็บีบนํ้าตาออกมามองนางอย่างโศกเศร้า1167
“พราชายาเย่ ถ้าท่านไม่อยากช่วยคนก็สั่งให้คนไปตามหมอมาเถอะ! ทำไมต้องมาบอกว่าข้าหลอกลวงด้วย?”“ข้าแค่บอกว่าเจ้าไม่มีนํ้าตาไหลยังไม่ได้พูดเลยว่าเจ้าหลอกลวง เจ้าสารภาพออกมาเองทำไม?”พอพูดจบก็ไม่ให้โอกาสคุณหนูรองถังได้โต้แย้ง พูดขึ้นมาว่า:“ทุกคนต่างพูดว่าข้าจิตใจดี มีเมตตา คำชื่นชมของพวกเจ้านั้นช่างเหมาะกับนิสัยข้าจริงๆ งั้นข้าก็จะพย
