ถ้าหากเป็นแต่ก่อนหลานเยาเยาจะต้องเบะปากและจากไปอย่างมีความสุขมากแน่ๆอย่างไรเสีย!นางก็ยังคงกลัวนิสัยกระหายเลือดของอ๋องเย่อยู่มากแต่ถ้าตอนนี้ นางก็แค่ยักไหล่เบาๆแล้วก็ผลักประตูออกไปแม้เสียงที่นางผลักประตูจะไม่ดังมากนักแต่หลานเยาเยาก็เชื่อว่าเย่แจ๋หยิ่งต้องได้ยิน แต่คนข้างในก็ทำเหมือนกับไม่ได้อะไรซะอย่างงั้น ยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะมองดูจดหมายในมือด้วยใบหน้าเย็นชาหลานเยาเยาเอาโจ๊กวางไว้บนโต๊ะข้างๆพูดกระซิบเสียงอ่อนโยนว่า: “ข้าต้มโจ๊กให้ เจ้ารีบดื่มเสียตอนที่มันยังร้อนสิ!”เมื่อเห็นเย่แจ๋หยิ่งไม่ขยับอะไร ดวงตาของหลานเยาเยาก็ประกายรอยยิ้มขึ้นจากนั้นก็หยิบช้อนขึ้นมาตักเข้าปากตนเองแถมยังกินอย่างออกรสชาติดูท่าทางเขาแล้วน่าจะยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องจัดการนางสามารถที่จะกินโจ๊กได้ถ้วยนึงแล้วก็รอเขาเงียบๆจนทำอะไรเสร็จ จากนั้นค่อยคุยธุระกับเขาต่อหน้าอาหารเลิศรสนางก็ลืมไปเสียสนิทว่าโจ๊กถ้วยนี้คือนางตั้งใจต้มให้เย่แจ๋หยิ่งใครจะรู้······1146
“เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”เสียงที่น่าดึงดูดและเกียจคร้านดังขึ้นมาข้างหู ทำให้หลานเยาเยาที่จมอยู่กับความคิดต้องสะดุ้งดึงสติกลับมา ตอนหันหัวไปก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้แค่เอื้อม นางก็ต้องตกใจจนเอนตัวไปด้านข้างพร้อมกับนำโจ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะไปด้วย“······”เย่แจ๋หยิ่งมองไปยังชามโจ๊กที่เหลือเพียงครึ่งเดียวไม่ใช่บอกว่าตั้งใจต้มให้เขาเหรอ?นางกลับกินอย่างเอร็ดอร่อยได้ยังไง?“
