หลานเยาเยาที่สามารถผละริมฝีปากออกมาได้ ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็วนางคว้าไปจับมือเขาที่ลูบไปลูบมาบนตัวนางไว้ พร้อมหายใจด้วยความหอบถี่“หู้ว……ข้าคิดว่าพวกเราควรจะมีสติหน่อย ทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง”ขณะที่พูดประโยคนี้ หลานเยาเยาแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดเพราะขณะที่นางพูดในนํ้าเสียงแทรกไปด้วยเสียงหอบ“สติ?” เย่แจ๋หยิ่งหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู เขาพูดด้วยความยั่วยวนแกมหยอกล้อว่า “เมื่อคืนใครเป็นคนพูด ว่าถ้าพวกเราไม่บ้าบิ่นให้สุดเราก็จะแก่?”แม้ว่าจะพูดเช่นนี้ แต่เขาก็เอามือที่อยู่บนส่วนที่อ่อนนุ่มของนางออก หมุนมือแล้วเลื่อนไปจับมือของนางไว้แน่น“ก็นั้น……”คำพูดนั้น เหมือนจะเป็นคำที่นางพูดออกมาจริงๆแต่ว่า!หลานเยาเยาก็ชักมือกลับมาทันที จัดระเบียบเสื้อผ้าของเธอที่ยู่ยี่อย่างรวดเร็ว“ครั้งหน้าท่านจะทำแบบนี้กับข้าอีกไม่ได้ ถ้ายังคิดไม่ซื่อกับข้า ข้ารับรองว่าจะไม่ปล่อยท่านไว้แน่” หลานเยาเยาโมโหขึ้นมานิดหน่อย1069
ที่นางโมโหไม่ใช่เพราะความเอาแต่ใจของเย่แจ๋หยิ่ง แต่โมโหที่ตัวนางนั้นมีแรงต้านทานต่อเขาตํ่าความจริงแล้ว!ก็ไม่ใช่ว่าแรงต้านทานตํ่า แต่ไม่มีเลยต่างหาก!ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะรักษาทั้งร่างกายจิตใจไม่ได้ไม่พอเย่แจ๋หยิ่งจะต้องยึดตำแหน่งที่สำคัญที่สุดในใจนางไป ทั้งยังอาจจะสำคัญมากกว่าเรื่องเงินทอง ยาสมุนไพรและอาหารรสเลิศเหล่านั้นที่อยู่ในใจนาง“ทำไม? ทั้งๆที่
