ือกลลวงของนาง?”“รู้แล้วจะทำไม?”ยังไงซะเขาก็ยอมรับกระเป๋าเงินของผู้อื่นแล้วอยู่ดี“รู้แล้วยังหึงอีกหรือ? กระเป๋าเงินใบนั้นเป็นสิ่งที่นางบอกว่าเกี่ยวข้องการตายของท่านแม่ ข้าจึงได้ถือไว้ในมือเพื่อวิเคราะห์” เขายอมรับมาที่ไหนกัน เพียงแค่ยังไม่ทันจะวิเคราะห์อะไรได้ ก็เห็นหลานเยาเยาเดินมาซะก่อนเอ่อ……เดิมทีแล้วเรื่องราวเป็นเช่นนี้นี่เอง!งั้นก็เท่ากับว่า ตอนนั้นที่เย่แจ๋หยิ่งไปพบหลานจิ่นเอ๋อที่จวนแม่ทัพ ก็เพราะเหตุผลนี้?เอ๊ะ ไม่ถูก“เชอะ ข้าไม่ได้หึงสักหน่อย”“เช่นนั้นเจ้าก็ยอมรับข้าแล้วใช่ไหม?”“ไม่ยอมรับ!” หลานเยาเยาตอบกลับโดยไม่ได้คิด ทำให้เย่แจ๋หยิ่งตะลึงงันไปทันทีแต่เมื่อสังเกตเห็นปากของนางอมยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย เขาก็เริ่มเดาใจไม่ค่อยถูก1073
สรุปว่ายอมรับหรือไม่ยอมรับกันแน่?“ยังไม่ปล่อยข้าอีก?” หลานเยาเยาแสร้งพูดด้วยความโกรธ“ก็ได้!”ดูท่าแล้วนางคงไม่ยินยอมจริงๆ! ด้วยความรู้สึกผิดหวังเย่แจ๋หยิ่งจึงคลายมือที่จับแขนนางไว้ออกหลานเยาเยาลงจากเตียง หยิบเสื้อผ้าแล้วเดินไปด้านในของฉากบังลม สักครู่นางก็ส่งเสียงร้องออกมากะทันหันเย่แจ๋หยิ่งร้อนใจมาก รีบพุ่งตรงไปหลังฉากบังลมทันที แต่กลับเห็นลำตัวท่อนบนของหลานเยาเยาที่ยืนส่งยิ้มให้เขาสวมใส่เพียงเสื้อเอี้ยมซับในเท่านั้น“เจ้า เจ้าเป็นอะไร?”ดวงตาของเย่แจ๋หยิ่งแสดงออกถึงความตกใจ จากนั้นก็ละสายตาไปทางอื่นทันที ทั้งยังกระแอมออกมาเบาๆโดยไม่ได้ตั้งใจในสมองคิดถึงแ
