หลานเยาเยานั่งอยู่หน้าเวทีละครมาประมาณครึ่งชั่วยาม ที่นั่งข้างๆเป็นที่นั่งที่เว้นไว้สำหรับจ้าวซื่อและเย่แจ๋หยิ่ง แต่กลับไม่มีใครมาสักที และที่นั่งสำหรับหลานจิ่นเอ๋อก็ไม่มีคนเช่นกันสายตาของหลานเยาเยามองตรงไปยังเวทีละคร บนเวทีมีเงาของคนมากมายนี่น่าจะเป็นการแสดงที่ได้รับความนิยมที่สุดในเวลานี้ทว่า นางไม่ได้ตั้งใจฟังการแสดงเลยสักนิด แต่กลับหยิบองุ่นเข้าปากตัวเองเรื่อยๆ องุ่นที่ปกติแล้วมีรสหวานแต่ตอนนี้กลับรู้สึกเปรี้ยวฝาดขึ้นมาทันใดนั้น!ข้างกายมีคนนั่งลงหลานเยาเยาเหลือบไปมองแวบหนึ่ง แต่กลับตกใจเล็กน้อยคนที่อยู่ข้างๆสุภาพอ่อนโยน แววตาใสบริสุทธิ์ ให้ความรู้สึกสบายเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิ!เซียวจิ่นหยู?!ทำไมเขาถึงยังอยู่ที่จวนแม่ทัพ?อีกทั้งยังนั่งที่ตรงนี้อีก แม้ว่าที่ตรงนี้จะเป็นที่ของเย่แจ๋หยิ่ง แต่ก็เป็นที่ที่อยู่ข้างๆนางเมื่อเห็นนางกำลังมองเขาอยู่ เซียวจิ่นหยูก็หันมายิ้มพร้อมพยักหน้าให้นาง1015
หลังจากที่หลานเยาเยาพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นการตอบรับ ก็ละสายตาไปเดิมทีที่ไม่มีกะจิตกะใจดูการแสดง บวกกับมีเรื่องให้ครุ่นคิดภายในใจ กระนั้นยิ่งทำให้นางหมดอารมณ์ขึ้นไปอีกหลังจากผ่านไปสักพักนางเห็นจ้าวซื่อลุกขึ้น เดินไปทางหลานเฉินมู๋ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินไปทางห้องนอนของหลานเฉินมู๋หลานเยาเยาหลับตาลงนิดนึง หยิบถ้วยชาขึ้นมาควง จากนั้นก็เททิ้งไป“ไอหย๊า!”“พราชายาเย่เป็นอะไรหรือเพคะ
