่านกำลังเอาเปรียบข้าอยู่นะ รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นข้าจะร้องตะโกนแล้วนะ”เมื่อหลานเยาเยาได้สติ จึงเริ่มตอบโต้ดิ้น แต่กลับพบว่าไม่ว่าตัวเองจะดิ้นรนซักเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถหลุดออกจากเงื้อมมือของเขาได้เลย1001
ใครจะรู้……นํ้าเสียงตํ่าทุ้มที่ฟังดูดึงดูดดังมาจากบนศีรษะ :“แล้วที่เจ้าเอาเปรียบข้ายังนั้นน้อยหรือไง? ถ้าเจ้าอยากจะร้องตะโกน งั้นข้าจะทำเรื่องที่สนุกกว่านี้ เพื่อให้เจ้าร้องตะโกนออกมา”พูดจบ มือใหญ่ๆของเย่เจ๋หยิ่งที่โอบเอวนางไว้นั้น ค่อยๆเลื่อนขึ้นมาด้านบนหลานเยาเยารีบเอามือมาจับเพื่อหยุดมือใหญ่ๆที่ซุกซนนั้นไว้ด้วยความตกใจ“ถือว่าท่านชนะ!”หลานเยาเยาหายใจเร็วและแรง พร้อมกัดฟันพูด“อืม พักผ่อนเถอะ!”ผักพ่อนบ้าอะไรหล่ะ！พักผ่อนมาขนาดนี้แล้วยังบอกให้นางพักผ่อนอีกหรือ? ตั้งแต่จำความได้ ยังไม่เคยมีชายใดกล้าเอาเปรียบนางขนาดนี้มาก่อนแต่ว่ามาคิดดูดีดีอีกครั้งนี่ก็ถือว่าเป็นโอกาสที่จะพัฒนาระบบไปอีกขั้นนึง ทำไมนางจึงไม่ใช้ประโยชน์จากมันเล่า?คิดได้เช่นนี้ หลานเยาเยาจึงได้ยิ้มมุมปาก“แฮ่มๆ! นางคิดคำที่จะใช้พูด จากนั้นกล่าวว่า : “ไม่เช่นนั้น……พวกเรามาลองกัน?”1002
ได้ยินดังนั้น!ร่างกายของเย่แจ๋หยิ่งชะงักงัน จากที่หลับตาไปแล้วจึงได้ลืมตาขึ้นมาทันที“ลองอะไร?”“ลองเข้าหอด้วยกันไง! ท่านจูบข้าก่อน พวกเราจูบกันไปเรื่อยๆ เมื่อความรู้สึกเริ่มมากขึ้นก็เป็นเรื่องปกติที่จะถึงขั้นตอนเข้าหอยังไงเล่า!”จากที่โหลวเย
