ดผ่านไป กลิ่นอำพันทองที่หอมจางๆอยู่ที่ปลายจมูกกลิ่นเช่นนี้เหมือนกลิ่นที่คุ้นเคย ราวกับว่าเหมือนเคยได้กลิ่นเช่นนี้จากใครเหมือนจะเป็น……เย่แจ๋หยิ่ง!อะไร? เย่แจ๋หยิ่ง?!จากที่ยังไม่ได้สติเท่าไรนักจากที่คิดว่าไม่ได้มีอะไร แต่ในสมองตอนนี้กลับปรากฏแต่ภาพใบหน้าของเย่แจ๋หยิ่ง ทำให้นางรีบลืมตาขึ้นมาขณะที่นางลืมตาขึ้นมานั้น นางก็ได้สบตากับสายตาคู่ที่คุ้นเคยและลึกซึ้งเป็นอย่างดีในทันที1004
สายตาคู่นั้นไม่ได้ดูเย็นชาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่กลับมีความอ่อนโยนแฝงอยู่ ทำให้เธอตกตะลึงไปครู่หนึ่งเวลาเพียงชั่วครู่ แววตาที่อ่อนโยนกลับหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย หายังไงก็ไม่เจอ!ต้องเป็นเพราะตาลายแน่ๆคนที่แสนจะเย็นชาขนาดนั้น จะมีแววตาอย่างนั้นได้เช่นไร?เมื่อหลานเยาเยาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง จึงรู้ว่าพวกเขาทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากๆใกล้กันจนลมหายใจที่เขาหายใจออกมาแทบจะรดอยู่บนใบหน้าของนางและสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ลำตัวท่อนบนเกือบทั้งหมดของนางนั้นนอนทับอยู่บนร่างกายท่อนบนของเขาโอ้……เพียงแค่การตื่นขึ้นมาเช่นนี้เป็นเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง ร่างกายของหลานเยาเยาเริ่มมีอุณหภูมิสูงขึ้น แก้มเริ่มแดง และคนทั้งคนก็เริ่มรู้สึกวิงเวียนในขณะที่นางรู้สึกว่าตนเองไม่มีที่ที่สามารถวางเท้าได้ ถึงได้สังเกตเห็นว่า มือของนางนั้นล้วงเข้าวางอยู่ด้านในเสื้อคลุมของเขา……แม่ช่วย!หลานเยาเยาตกใจจนพูดไม่ออก!“ต้องเป็นฝันร้ายแน่ๆ ไม่เช่นนั้นทำไมถ
