เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่ฮัวหยู่อันออกไปแล้วเมื่อคืนนางก็ไม่ได้กลับมาอีกจนกระทั่งเวลาเที่ยงวันเพิ่งจะมานั่งอยู่ที่เก้าอี้ท่าทางอิดโรยเห็นสภาพของนางที่ดูเหนื่อยราวหมาหอบแบบนั้น หลานเยาเยาก็อดสงสัยไม่ได้ว่านางไปวิ่งรอบดาวอังคารมาหรืออย่างไร“รังของพวกเจ้าอยู่ไกลมากเลยอย่างนั้นหรือ?”หลานเยาเยาเข้ามานั่งข้างๆพลางพูดขึ้นอย่างจริงจัง“หือ? รัง? อย่างกับพวกข้าทำเรื่องสกปรกอยู่อย่างนั้นแหละ เรียกว่าจุดติดต่อได้หรือไม่?” ฮัวหยู่อันเหนื่อยจนไม่อยากจะขยับตัว แต่เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหันไปกลอกตาใส่แล้วจะร้อนรนอะไร?รังกับจุดติดต่อมันต่างกันตรงไหน?ไม่ต่างเลย!หลานเยาเยานั่งก้นยังไม่ทันร้อนก็ลุกขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปทางประตูเดิมคิดว่าจะออกมาเดินเล่นที่สวนเพื่อที่จะดูเหล่าต้นไม้ดอกไม้อะไรทำนองนั้น แต่ระหว่างทางดันพบเข้ากับสาวใช้ ซึ่งสาวใช้ทุกคนก็ทักทายนางด้วยสีหน้ามีความสุข“วันนี้ที่ตำหนักมีเรื่องยินดีอะไรหรือ? ทำไมพวกเจ้าแลดูครึกครื้นกันขนาดนี้”หลานเยาเยาพูดหยอก984
ด้วยสาวใช้ได้ยินมาว่าเมื่อวานหลานเยาเยาได้ลงโทษสาวใช้สองสามคนที่พูดจาเหลวไหล ดังนั้นจึงไม่กล้าที่จะละเลยนาง“เรียนพราชายาเย่ ท่านหญิงรู้ว่าพราชายาอยู่ในตำหนักคงจะเบื่อ ดังนั้นจึงให้คนไปเชิญคณะการแสดงมาเล่นในคืนนี้”หลานเยาเยาพยักหน้ายิ้มๆจากนั้นจึงพูดคุยกับสาวใช้เล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้พวกนางเดินไปสมัยโบราณไม่มีสิ่งบันเ
