เสร็จ ดังนั้นจึงไม่ได้ให้สาวใช้ไปเชิญดังนั้น!นางจึงมองไปที่สาวใช้ด้านหลังของหลานเยาเยา และราวกับคิดอะไรขึ้นมาได้จึงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม“ไม่เพียงแต่อยากให้เจ้ามาดื่มชาที่ดีที่สุดในจวนแม่ทัพหรอกนะ ข้ายังอยากให้เจ้ามากินติ่มซำที่ข้าทำเองด้วย”หลานจิ๋นเอ๋อไม่ได้เปิดโปงสาวใช้ อีกทั้งก็ไม่ได้ทำให้หลานเยาเยาต้องเสียหน้าด้วยได้ยินดังนั้น!ดวงตาของหลานเยาเยาสว่างวาบ989
มีของกินก็ค่อยอยากคุยหน่อย แต่ไอ้เรื่องว่าเบื่อก็ยังเบื่ออยู่ดีไม่นานหลานจิ่นเอ๋อก็ให้สาวใช้ไปชงชา สาวใช้ที่ติดตามนางมาเมื่อครู่ก็โล่งอกรีบถอยตัวกลับไปอย่างว่องไว!หลานเยาเยาเดินตามหลานจิ่นเอ๋อเข้าไปในห้องด้านใน เมื่อมองเห็นงานเย็บที่อยู่บนโต๊ะ ดูแล้วปักได้ดีมากก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปมองใกล้ๆว้าว……ผ้าปักหนิ! ปักได้สวยมากเลย“อันนี้สวยมากเลย เจ้าจะปักอะไรเหรอ?”หลานเยาเยาหยิบผ้าที่ดูเหมือนจะเป็นผ้าเช็ดหน้าแต่ก็ไม่เหมือนผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาถามงานเย็บนี้มันเป็นการร้อยโดยผ้าไหมเป็นลายใบไม้ไผ่ ถึงแม้ว่าไหมจะสลักได้อย่างสวยงามแต่ลายไม้ไผ่ยังไม่มากพอ“ทำกระเป๋าหน่ะ” ผ้าปักถูกตัดออกมาเป็นต้นรูปกระเป๋า แค่หลังจากปักลายเสร็จก็จะเย็บเข้าหากันนี่มันเป็นอะไรที่ธรรมดามากเลยนะหลานเยาเยาไม่รู้หรอกหรือ?หลานจิ่นเอ๋อกลอกตาครุ่นคิด ถึงอย่างไรชีวิตของนางแต่ก่อนผ่านมาได้อย่างล้มลุกคลุกคลาน การที่จะปักเย็บไม่เป็นก็คงเป็นเรื่องปกติหลานเยาเยาพยักๆหน้าแล้วก็ไม
