“ไปดีๆนะน้องหก!”เมื่อครู่หลานเยาเยาเรียกนางว่าพี่สามต่อหน้าเย่แจ๋หยิ่ง ตอนนี้นางจึงไม่สามารถเรียกหลานเยาเยาว่าพราชายาเย่ได้หลานจิ่นเอ๋อมองตามนางไปพร้อมรอยยิ้ม แต่นํ้าเสียงกลับทุ้มตํ่ามือก็บีบผ้าเช็ดหน้าไว้แน่นตอนเงยหน้ามองขึ้นมาอีกครั้ง!นางก็เก็บรอยยิ้มก่อนหน้าของนางไปและยังคงมีความแดงที่แก้มอยู่ นางมองที่เขาแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า“อ๋องเย่ หมากรุกนี้……”“ไม่เล่นแล้ว!”เย่แจ๋หยิ่งมองด้านหลังที่ค่อยๆห่างไกลออกไปของหลานเยาเยา จิตใจเขาถูกผู้หญิงคนนั้นปลุกปั่นไปหมด ตอนนี้จะมีอารมณ์มาเล่นหมากรุกได้ยังไงพอตกเย็น เย่แจ๋หยิ่งที่จิตใจไม่สงบสุขได้รออยู่บนรถม้านานแล้ว เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารออะไรโดยสรุป!พอหลังจากเห็นว่าคนที่ออกมาจากประตูคือหลานจิ่นเอ๋อ สายตาของเขาก็กวาดมองผ่านนางไปและไปสนใจที่อื่น960
“เจ้านาย ยังต้องรอไหม?”องครักษ์ลับที่ทำหน้าที่ขับรถม้าเอ่ยถาม“ไปเถอะ!”เย่แจ๋หยิ่งมองไปต้นไม้ใหญ่ในกำแพง มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะลดม่านลงองครักษ์ลับมองไปยังหลานจิ่นเอ๋อที่ยืนอยู่ตรงประตูก็เกิดความงงคนที่ปรากฏตัวตรงประตูเห็นชัดๆว่าเป็นคุณหนูสามของจวนแม่ทัพ หรือสิ่งที่เจ้านายรอจะไม่ใช่การมาส่งของพราชายา?หลังจากรถม้าไปบนต้นไม้ใหญ่ในกำแพง หลานเยาเยากำลังอุ้มผลไม้กองหนึ่งแทะๆ รถม้าค่อยๆห่างออกไปนางเพียงแค่เหลือบตาไปมองเท่านั้นจากนั้นในสายตาของนางก็มีผู้หญิงท่าทางสง่างามปรากฏขึ้นนางเดินมาถึงตรงจุดที่รถ
