น่าสนใจ!ดังนั้น!นางจึงรีบมองไปยังหลานเฉินมู๋กับจ้าวซื่อที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็พบว่ามีความกังวลในนัยน์ตาของหลานเฉินมู๋ ที่กลัวว่าอ๋องเย่จะไม่พอใจแล้วจิ่นเอ๋อสุดที่รักของเขาจะทนไม่ได้แต่ทว่าก็ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาถึงวางใจหลานจิ่นเอ๋อกับอ๋องเย่รู้จักกันมาก่อนเหรอ?แต่ปฏิกิริยาของจ้าวซื่อต่างกันกับหลานเฉินมู๋โดยสิ้นเชิง นางยืนหน้าชูคอยิ้มปริ่ม ดูเหมือนไม่กังวลสักนิดฮ่าฮ่า!หลานเยาเยายิ้มเยาะในใจ แม้นางจะงงๆแต่นางก็ไม่ได้สนใจพวกเขาไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ข้างๆมีเสียงน่าดึงดูดดังขึ้น นางจึงดึงความคิดกลับมาหลานเยาเยาหันกลับไปมองเย่แจ๋หยิ่งด้วยสายตาสงสัยราวกับกำลังถามเขาอย่างไร้เสียงว่า: “เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไร?”“คิดอะไรอยู่?” เขาพูดอีกครั้ง945
ตั้งแต่หลานเยาเยามาถึงจวนแม่ทัพก็ผิดปกติไป เมื่อครู่ก็ถือถ้วยชาไว้นานมากจนนํ้าชาเย็นไปหมดแล้วนางไม่ได้ดื่มสักคำ ตาก็เอาแต่จ้องไปที่นํ้าชาไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่?ข้ากำลังคิดว่าเมื่อไหร่ถ้วยชานี้จะถูกข้ามองน้อยลง”“……”คิดเรื่องนึงมาขัดจังหวะความคิดนาง ยังอยากมีชีวิตอยู่ไหม?ต่อมาหลังจากทานข้าว นางไม่ต้องเสนอเลยว่าจะขออยู่ที่นี่สักช่วง หลานจิ่นเอ๋อก็ลากมือนางให้นางอยู่ที่นี่สักช่วงนึงถ้านางไม่รับปากก็คงจะไม่ปล่อยนางไปเมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของนาง หลานเยาเยาก็ลังเลไปครู่ก่อนจะตอบรับเดิมทีนางคิดอยู่แล้วว่าจะอยู่ที่นี่สักช่วง จะมาปฏิเสธกระมิดกระเมี้ยนไ
