ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย949
นางยืนละเมียดละไมถ้วยชาอยู่ตรงนั้นก่อนจะเดินออกจากลานรกร้างนั่นพอเดินออกมาก็เห็นสาวใช้สองสามคนพักผ่อนอยู่ในศาลา ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันจ๊อกๆแจ๊กๆดูเหมือนสนุกมากๆ“คุณหนูสามใจดีมากจริงๆ เช้าวันนี้ยังให้กำไลหยกข้ามาอยู่เลย กำไลหยกนี้สวยมากๆด้วย”“ข้าก็มีนะ! คุณหนูสามก็ให้ปิ่นปักผมข้า! วันนี้ไม่รู้ทำไมคุณหนูสามถึงมีความสุขมาก”“จะไม่มีความสุขได้เหรอ? วันนี้อ๋องเย่มา ได้ยินมาว่าพวกเขารู้จักกันมาก่อนนานแล้ว เจ้าดูวันนี้ที่อ๋องเย่ปฏิบัติกับคุณหนูสามสิแตกต่างจากคนอื่นมาก ตอนนี้พวกเขายังจิบชาอยู่ด้วยกันด้วย!”“ว้าว……หาได้ยากมาก ถ้าท่านอ๋องรับคุณหนูสามกลับมาก่อนหน้านี้ คาดว่าตอนนี้คนที่แต่งงานกับอ๋องเย่ก็จะไม่ใช่คุณหนูหก”“ใครว่าไม่ใช่หล่ะ! คุณหนูหกก็เหมือนโรคห่า เดินไปที่ไหนก็ซวยที่นั่น……”“……”สาวใช้สองสามคนนั้นยังพูดคุยกันอย่างครึกครื้น หลานเยาเยาก็เดินมาอยู่หลังพวกเขาแล้วนางกระแอมเบาๆกล่าวเตือนอย่างใจดีว่า: “พูดกันเบาๆหน่อย ระวังอ๋องเย่ได้ยินเข้าแล้วจะถูกโบยเอา”พูดออกไปเช่นนั้น!950
ตอนแรกเหล่าสาวใช้ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ“ชิ พราชายาเย่แล้วยังไง? ไม่มีการสนับสนุนจากจวนแม่ทัพ ถ้าสูญเสียความรักจากอ๋องเย่ไปแม้แต่คนนางก็ไม่ใช่”“ก็คือ คุณหนูสามนั้นดี คุณหนูสามงดงามขนาดนั้นคู่ควรเหมาะสมกับอ๋องเย่ที่สุด”ยังมีสาวใช้ที่ยังต้องการเปิดปากพูดทำร้ายหลานเยาเยาแต่ก็ถูกคนที่อยู่ข้างๆแทงเอวเพ
