“เจ็บไหม?” เขาดูเหมือนถามอย่างห่วงใย“ไม่เจ็บได้รึ? เลือดออกแบบนี้” หลานเยาเยากัดฟันตอบนางเช็ดๆรอยเลือดบนไหล่แต่พอเช็ดสะอาดเลือดก็ซึมออกมาอีกก็ยิ่งขุ่นเคืองแม้เมื่อคืนวานนางจะทิ้งรอยจูบไว้ทั่วตัวเขาแต่นั่นก็แค่ดูดนะนางไม่ได้กัดน่าโมโหจริงๆ!ใครจะรู้……คำพูดต่อไปของเย่แจ๋หยิ่งจะทำให้นางตะลึง“เจ็บก็ถูกแล้ว!”“……”หมายความว่าอะไรหล่ะ?“เจ้ายั่วยุข้าก่อน” เขาพูดท่าทางนิ่งๆหลังจากนั้นก็เหลือบมองไหล่นางอย่างไม่ใส่ใจ บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ถ้ากล้ายั่วยุข้าอีกข้ากับเจ้าได้ตายกันไปข้าง!”ไม่หรอกมั้ง!รุนแรงขนาดนั้นเลย?ดูท่าทางเย่แจ๋หยิ่งแล้วไม่ดูเหมือนล้อเล่น หลานเยาเยาก็รู้สึกสงสัยคนนี้ช่างผูกพยาบาทเสียจริง937
งั้นหลังจากนี้ไม่ดื่มเหล้ากับเขาก็พอ ถ้าอยากดื่มก็ไปดื่มกับคนอื่นเพื่อป้องกันทั้งไม่ให้เกิดการดื่มแล้วซี้ซั้วทำนู่นนี่และทั้งการไปยั่วยุเขา“วางใจเถอะ! หลังจากนี้ข้าจะไม่ยั่วยุเจ้าอีก ใครยั่วยุคนนั้นเป็นหมา”“……หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!”เมื่อเห็นความไม่เชื่อในสายตาของเย่แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยาก็กลืนนํ้าลายอย่างเงียบๆไม่ยั่วยุสิแปลกระบบของนางยังคงรอการเลื่อนขั้นอยู่นะ!เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ งั้นนางก็จะมาเงียบๆ จะให้เขาคิดว่าไม่ใช่นางที่เป็นคนยั่วยุก่อน แบบนั้นเขาก็จะไม่พูดอะไรแล้ว!“สามีชายชาตรี ข้าไม่ผิดคำพูดเจ้าไม่ต้องกังวลไป”นางพูดอย่างงี้ ความผิดชอบชั่วดีนางไม่รู้สึกเจ็บปว
