แค่คิดถึงภาพนั้น หลานเยาเยาก็อดเสียวสันหลังไม่ได้!เป็นไปไม่ได้หรอกถ้าเป็นแบบนี้ นางคงตบเย่แจ๋หยิ่งตายไปแล้ว“เขาไปตอนไหน?” หลานเยาเยาถามอ่อนแรง“แน่นอนว่าต้องหลังฟ้าสางสิ! เสด็จอาเป็นผู้ชายคนแรกของเจ้า เจ้าก็เป็นผู้หญิงคนแรกของเสด็จอา หลังจากคืนนึงแล้วอารมณ์ยังค้างอยู่มันก็เป็นเรื่องปกติเจ้าคงเหนื่อยมากใช่ไหม? ข้าสั่งให้คนครัวตุ๋นของอร่อยมาแล้ว”ชิบหาย!คำพูดพวกนี้ก็พูดออกมาได้?“โหลวเย่ว เจ้ายังเป็นองค์หญิงอยู่ไหม?”ทำไมถึงรู้สึกว่านางยิ่งนับวันยิ่งขี้ซุบซิบ อายุก็พอๆกันทำไมไม่รู้จักอายสักนิด?ในฐานะองค์หญิงผู้สูงส่งและสำรวมหล่ะ?“ข้าเป็นองค์หญิงแน่นอน เป็นองค์หญิงแล้วทำไม? จะต้องหยิ่งยโสเหรอ?เวลาจะมองใครก็ใช้รูจมูกมอง?”แต่ก่อนนางเป็นอย่างนั้น929
ตั้งแต่หลังจากเจอหลานเยาเยาก็พบว่านางใช้ชีวิตได้ดีมากไม่ถูกจำกัดเลยสักนิดดังนั้น!นางก็อิจฉามาก ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตนเอง ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นแบบนี้“ที่ข้าบอกไม่ใช่เรื่องนี้แต่เป็นเรื่องของชายหญิง เจ้าก็ดูค่อนข้างเข้าใจ” นางไม่ใช่ว่าป่วยไปสามปีเหรอ! อีกอย่างสามปีก่อนก็ไม่สามารถเห็นแสงใดๆได้ นางคงไม่สามารถอ่านหนังสือได้หนิ!ดังนั้น!นางคงไม่อ่านตำราเกี่ยวกับชายหญิงแต่เด็กหรอกมั้ง?จุดนี้ หลานเยาเยาสงสัยมาก“อ้อ ใช่แล้ว เยาเยา เจ้าพักผ่อนเยอะๆหล่ะข้ามีธุระต้องไปทำก่อน”พูดจบ!โหลวเย่วก็จากไปอย่างไว ตอนจะไปหน้าก็ยังคงแดงกํ่า“……”โหลวเย่วจากไปไม่
