านั้นหรือ?” เขาถามอีกครั้งหลานเยาเยานิ่ง!การถามต่อๆกันเยอะๆของเย่แจ๋หยิ่งทำให้นางรู้สึกแปลกๆ แต่ว่าเหตุผลอื่นๆนางก็ไม่ได้พูดไปดังนั้นจึงเปิดปาก“แม้ว่ามี ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของข้า เจ้าไม่ควรก้าวก่าย”หลานเยาเยารู้สึกว่าคำพูดของตนเองสมเหตุสมผลไม่ได้ผิดอะไรแต่คิดไม่ถึงว่า……ทันทีที่นางพูดจบ บรรยากาศภายในห้องก็ได้รวมตัวขึ้นเย่แจ๋หยิ่งลุกขึ้นในทันที เดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้นาง932
นางสะดุ้งโหยงกับการกระทำที่กะทันหันของเขาจึงถอยหลังตามสัญชาตญาณแต่กลับถูกเขาไล่ต้อนจนถึงชั้นหนังสือเย่แจ๋หยิ่งจ้องนางอย่าแผ่วเบา นัยน์ตามีความโกรธๆเล็กน้อย“เจ้ามีส่วนร่วมกับเรื่องส่วนตัวของข้าตลอด ยังคิดไม่ให้ข้าก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวเจ้าอีกหรือ? จะมีเรื่องง่ายๆแบบนี้ที่ไหน!”“ข้าไปก้าวก่ายเรื่องของเจ้าตอนไหน?”ไม่มีนะ!ในภาพจำนางก็ไม่มีเรื่องนี้“ไม่มี?”เย่แจ๋หยิ่งยิ้มเยาะ แล้วอธิบาย“แม้ข้ากับเจ้าจะมีข้อตกลงกันสามปีแต่พวกเราก็ไหว้เทวดาฟ้าดินกันแล้ว(พิธีแต่งงาน) เป็นสามีภรรยาของจริงข้าเคยบอกว่าจะรักษาความบริสุทธิ์ของเจ้าไว้ แต่เจ้าก็เอาแต่แตะเส้นตายของข้าครั้งแล้วครั้งเล่า จนคืนเมื่อวานก็ก้าวก่ายแม้แต่เรื่องส่วนตัวเจ้าอย่าบอกนะว่าเจ้าลืมแล้ว?”เอ่อ……เรื่องเมื่อคืนวานดูเหมือนนางจะจำอะไรไม่ได้“ข้าจำไม่ได้จริงๆ!”933
ตอนนี้ เย่แจ๋หยิ่งก็ยิ้มเยาะขึ้นมาหรี่ดวงตาที่แสนอันตรายแล้วพูดว่า“จำไม่ได้แล้วก็ดี ข้าจะช่วยให้เจ้าจำได้”พูด
