กนางยังไงก็รังแกนางอย่างงั้นคิดไม่ถึงว่าตอนนี้……ยิ่งคิดในใจก็ยิ่งเกลียด!แต่นางก็ยังคงแสร้งทำท่าทางน่าสงสารเพื่อดึงดูดความสนใจจากหลานเยาเยานางคุกเข่ามาที่ข้างเท้าหลานเยาเยาแล้วพูดร้องไห้สะอื้น“พราชายา ได้โปรด……”นางยังไม่ทันได้พูดจบก็ถูกหลานเยาเยาตัดบทว่า: “ถ้ายังร้องไม่อิ่มก็ไปร้องทางด้านนั้น รอข้ากินจนอิ่มแล้วค่อยคิดบัญชีกับพวกเจ้า”ท้องฟ้าใหญ่ ผืนดินใหญ่ กินข้าวใหญ่ที่สุดเพลิดเพลินกับอาหารเลิศรสพร้อมกับมีคนร้องห่มร้องไห้อยู่ข้างหู มันช่างส่งผลต่ออารมณ์จริงๆ914
คนน่ารังเกียจข้างเท้านางนั้นขวางหูขวางตาหลังจากนั้นจึงดึงมีดสนามรบออกมาจากเอว ที่จริงคือหยิบออกมาจากระบบนางเอามีดรบฟันไปหน้าชิวซวนสองสามทีทำให้ชิวซวนตกใจกลัวจนหน้าขาวซีดรีบร้อนถอยร่นไปข้างหลัง!หลังจากนั้นแม้แต่ร้องก็ไม่กล้าร้องจนกระทั่งกินข้าวจนอิ่ม หลานเยาเยาถึงลุกขึ้นปรายตามองพวกนางชิวซวนแล้วเอ่ยเรียบๆว่า: “เมื่อครู่ข้าได้พูดไว้ว่าจะให้ของพวกเจ้า ข้าก็ไม่อาจคืนคำได้!ตามข้ามา”เมื่อเห็นพวกนางตามนางเข้าไปในห้องด้วยตัวที่สั่นงกงก หลานเยาเยาก็อยากจะยิ้ม“ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ปรับปรุงตัวสักครั้ง ต้องการหรือไม่?”“ขอบพระทัยพราชายา พราชายาต้องการให้ข้าน้อยทำอะไรข้าน้อยก็จะทำจะไม่กล้าบ่นอะไรสักนิด” ชิวซวนรีบพูด“งั้นก็ดี ข้าจะไม่ได้ให้เจ้าไปบุกนํ้าลุยไฟ แค่ต้องการให้เจ้าไปช่วยข้าจัดเตียงก็พอแล้ว”ได้ยินดังนั้น!หน้าของชิวซวนก็ยิ่งซีดเข้าไ
