านเยาเยาแล้วที่จู่ๆมาทำดีกับพวกนางนั้น แน่นอนหล่ะว่ามีเรื่องที่จะถาม!พวกนางชิวซวนต่างก็คิดเช่นนั้น“มาสิ นั่งกินด้วยกัน”ขอบพระทัยพราชายา!”เมื่อเห็นเป็นแบบนี้ พวกนางก็ยิ่งมั่นใจดังนั้น แม้จะรู้ดีว่าสาวใช้ไม่สมควรที่จะนั่งกินข้าวร่วมกับพราชายา แต่พวกนางก็ไม่แม้แต่จะปฏิเสธ นั่งลงที่เก้าอี้ทันทีแถมยังไม่รอให้หลานเยาเยาพูดอะไร พวกนางก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารกิน……ครั้งนี้หลานเยาเยากับฮัวหยู่อันก็หรี่ตามองกัน!“วางกับข้าวนั่นลง!” หลานเยาเยาพูดขึ้นอย่างไม่แยแสกูยังไม่ได้กิน พวกเจ้าคิดอยากจะกินก่อนเลยอย่างนั้นเหรอ?ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย!901
“พราชายา ท่านไม่ได้ให้พวกข้านั่งลงหรอกหรือ! ทำไมถึงไม่ให้พวกข้ากินหล่ะ? หรือว่าจำต้องรอให้ท่านบอกให้เรากินได้เราถึงจะกินได้?” เห็นได้ชัดว่าชิวซวนนั้นหงุดหงิดขึ้นมาแล้วอาหารที่อยู่บนโต๊ะก็มองดูช่างเย้ายวนเสียเหลือเกิน!พอดีกับที่นางเริ่มหิวแล้วด้วยพอพูดจบนางก็ยิ้มเยาะ หยิบตะเกียบเตรียมคีบอาหารอีกครั้ง……“ข้าบอกให้พวกเจ้าคีบอาหารแล้วอย่างนั้นเหรอ?” หลานเยาเยามองอย่างเย็นชาสาวใช้ตัวน้อยคนหนึ่งอาจหาญที่จะทำกิริยาเย่อหยิ่ง นางจะรอดูว่านางจะเย่อหยิ่งได้มากกว่านี้อีกมากแค่ไหน“หลานเยาเยา นี่ท่านอยากให้พวกข้าช่วยอะไร หรืออยากให้ยกเป็นพระชายา? นี่ข้าจะบอกให้นะ ว่าหากพวกข้าได้กินกันอย่างไม่มีความสุขหล่ะก็ ท่านอย่าหวังที่จะให้เราช่วยอะไรท่านเลย!”ชิวซวนโมโหมากโยนตะเกียบ
