่อยากส่งสัญญาณให้เขาว่าอย่าส่งเสียง แต่ถูกเขาพลิกมือและโอบเอวไว้ นางรู้สึกแค่ว่าร่างกายสั่นๆแล้วพวกเขาก็เข้าไปในกล่องยาวตรงห้อง882
เย่แจ๋หยิ่งกดนางไว้กับพื้นจากนั้นก็กดตัวลงทับร่างนางไว้เอากล่องที่มีความยาวพอดีมาบังร่างของพวกเขาไว้ แล้วพวกเขาสองคนก็อยู่ระหว่างกล่องยาวและผนังเดิมทีก็เงียบอยู่แล้ว ครั้งนี้ยิ่งเงียบจนน่าแปลก!แทบจะในเวลาเดียวกันนั้นด้านนอกมีเสียงฝีเท้า “ตึกตึกตึก”ดังขึ้นมา เสียงฝีเท้าบางเสียงก็ดังมาจากที่ไกลๆ บางเสียงก็ดูเหมือนกำลังเดินอย่างสบายๆในไม่ช้าก็มีคนมาค้นห้องที่พวกเขาอยู่แต่ก็ออกไปอย่างรวดเร็ว!แต่เสียงฝีเท้าสบายๆด้านนอกไม่ได้หยุดลงหลานเยาเยามองเย่แจ๋หยิ่งที่กดร่างตนเองอยู่ ตอนนี้เขาก็มองนางเช่นกันแต่ทว่า!พูดให้เป๊ะก็คือมองเสื้อคลุมเขาที่เปิดอ้าเล็กน้อยส่วนมือของนางก็ยื่นเข้าไปในเสื้อคลุมเขาแล้ว……เอ่อ……เรื่องนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?นางไม่ได้เอาเปรียบนะ! มันเป็นแค่สถานการณ์ฉุกเฉินของเมื่อครู่นี้ตอนที่เขากดลงมานางก็ยื่นมือออกไปกันไว้ตามธรรมชาติดังนั้นจึงกลายมาเป็นเรื่องแบบนี้ในตอนนี้!“ข้าไม่ได้……”883
นางพูดออกไปไม่กี่คำก็ถูกมือใหญ่มาปิดไว้ เสียงฝีเท้าด้านนอกหยุดลงอยู่ครู่หนึงแล้วค่อยเดินอย่างเชื่องช้าอีกครั้งเย่แจ๋หยิ่งเหล่ตามองนางเหมือนกับว่าถ้านางแค่พูดมาอีกหนึ่งคำเขาก็จะไม่เกรงใจนางละนะหลานเยาเยาก็เงียบอย่างรู้ตัว!แต่ว่า……มือใหญ่ที่ปิดปากนางอยู่นั้นมีก
