แบบนี้ก็นับว่าได้แล้วป่ะ!ผ่านไปสิบห้านาทีไม่มีเสียงฝีเท้าสบายๆด้านนอกแล้ว เย่แจ๋หยิ่งลุกขึ้นหลังจากมองนางก็ยื่นมือไปให้ใครจะรู้······หลานเยาเยาลุกขึ้นมาเองโดยไม่มองเลยสักนิดตอนที่ทั้งสองคนถึงที่ลงเรือชายชุดดำก็ไม่อยู่แล้ว คนที่อยู่กลับเป็นป่ายเม่ยเซิงที่มีรอยขีดข่วนเต็มตัว ส่วนหลานเยาเยาก็แกล้งทำเป็นคนรับใช้ของเย่แจ๋หยิ่งติดตามเขาตอนที่เย่แจ๋หยิ่งเดินผ่าน ป่ายเม่ยเซิงส่งเขาด้วยความเคารพ พอถึงตานางป่ายเม่ยเซิงก็ตั้งใจปิดแผงอกที่เปิดเผยออกมาไว้ เพราะทั้งตัวมีแต่รอบข่วนให้หญิงงามเห็นด้านที่ไม่สมบูรณ์มันจะไม่ดีในเวลาเดียวกันหลานเยาเยาก็อับอายจนเหงื่อตกแล้วก็ยังแอบกังวลอยู่บ้างเพราะป่ายเม่ยเซิงรู้ว่านางเป็นผู้หญิงและแต่ก่อนนางวางยาเขาจึงทำให้เขามีท่าทางลำบากแบบนี้ไม่รู้ว่าเขาจะกล่าวโทษนางหรือไม่?ใครจะรู้······พอนางมาอยู่ข้างเขา เขากระซิบกับนางว่า: “คนที่เจ้าของเรือหาคือเจ้าหนิ!”886
นางไม่ได้ตอบ ป่ายเม่ยเซิงก็ดูเหมือนจะไม่ต้องการคำตอบของนางปล่อยให้นางลงเรือไปทั้งยังพูดอีกว่าถ้ามีเวลาจะกลับมา‘เล่น’กับนางเล่น?ยังคิดจะมาเล่นกับนางอีก?รู้มั้ยว่านางเป็นใครอยู่ที่ไหนหรอ?สิ่งที่ทำให้พูดไม่ออกที่สุดก็คือ นางรู้สึกว่าสายตาของป่ายเม่ยเซิงมองมาที่นางตลอดซํ้ายังเป็นสายตาที่ดูร้อนแรงป่ายเม่ยเซิงยังคงชื่นชมแผ่นหลังของหลานเยาเยาด้วยหัวใจที่เต้น แต่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาที่เย็นเยือกราวนํ้าแข็งจู่โจมมาทำให
