้นเตรียมจะจากไปทันใดนั้น!คุณอาวัยกลางคนก็ตบโต๊ะ ดูเหมือนว่าจะตัดสินใจได้แล้วยังไงอย่างงั้น“งั้นก็ห้าร้อยตำลึงพร้อมกับอาหารหนึ่งจาน!”“เมื่อกี้เจ้าเพิ่งพูดว่าหนึ่งพันตำลึงจู่ๆมาลดเหลือห้าร้อยตำลึง ข้าก็ไม่ค่อยคุ้นนะ” นางไม่ค่อยพอใจตอนนี้คุณอาวัยกลางคนก็คิดอยู่นานสุดท้ายก็พยักหน้า“ก็ได้!” เขาอยากจะตบปากตัวเองจริงๆเป็นเพราะปากเหม็นๆของตนเองแท้ๆ!เสนอเงินอะไรเนี่ย?868
ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าหนีไม่พ้นการทำอาหารให้เขา งั้นเขาก็ทำอาหารไปจะไปเสนอเงินทำไมนะ!แน่นอนคุณอาวัยกลางคนไม่ใช่คนที่ยอมเสียเปรียบ เขาก็แค่ทำข้าวผัดไข่ธรรมดาๆเจียวไข่ ผัดข้าวดูเหมือนขั้นตอนทั้งหมดจะสบายๆแต่ตอนสุดท้ายที่ตักข้าวผัด หลานเยาเยาก็ได้กลิ่มหอมนัยน์ตาก็เป็นประกายแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้กินนี่สิถึงจะเป็นเซียนของจริง!เอาวัตถุดิบธรรมดาๆทำเป็นอาหารอร่อยมากๆนางกินข้าวผัดถ้วยนั้นจนหมด โดยไม่ต้องรอให้คุณอาวัยกลางคนกระตุ้นอะไรหลานเยาเยาก็หยิบติ่มซำจานที่1ขึ้นมากินหนึ่งชิ้น “งํ่างํ่า”ตอนนี้อิ่มจริงๆแล้ว!จนกินติ่มซำชิ้นนั้นเสร็จนางก็รีบหยิบเงินหนึ่งพันตำลึงยัดใส่แขนเสื้อทันทีจากนั้นก็ลุกขึ้นโบกมือให้คุณอาวัยกลางคน แล้วหมุนตัวไปเดินไปทางประตูคุณอาวัยกลางคนมองติ่มซำจานที่หลานเยาเยาหยิบ สายตาก็อดไม่ได้ที่จะมองลึกลงไปด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจเขาวางยาพิษ เขาก็รู้ว่าติ่มซำจานไหนไม่มีพิษ869
เพื่อหลอกพ่อครัวบางพวกที่มีทักษะทางการแพทย์ดังนั้
