ามเคารพพวกเขาเย่เจ๋หยิ่งมองเห็นสายตาที่เย่หลีเฉินมองพวกเขา มือเขาที่จับหลานเยาเยาอยู่ยิ่งจับแน่นขึ้นอีก จากนั้นดึงนางให้นั่งลงด้วยกันในโรงนํ้าชา มีคนหยอกล้อพูดขึ้นมาว่า“อ๋องเย่ออกมายังไม่ลืมพาพราชายาออกมาด้วย ถือว่าเป็นสามีภรรยาที่รักกันมาก แม้แต่มือก็ไม่ยอมปล่อย สร้างความอิจฉาให้คนรอบข้างจริงๆ”หลานเยาเยารู้สึกเหงื่อเริ่มไหล！อะไรคือออกมาก็ไม่ลืมพานางออกมาด้วย？ความเป็นจริงแล้วคือนางดื้อรั้นจะมากับเขาเพื่อที่จะมากินมาดื่มต่างหากแต่ว่า！หลังจากที่พวกเขานั่งลงแล้ว ทำไม่เย่เจ๋หยิ่งยังไม่ยอมปล่อยมือนางอีก？ขนาดเวลาแทนํ้าชาก็ไม่ยอมปล่อย ยิ่งทำให้นางสับสนเข้าไปอีกตอนแรกนึกว่าเย่เจ๋หยิ่งจะไม่อยากตอบใครจะรู้······814
เสียงนุ่มของเขาดังขึ้นมาข้างๆ “สมควรที่จะอิจฉาข้าที่ได้แต่งงานกับพระชายาที่ดีอย่างนาง”สำหรับการพูดจากลักษณะนี้ของเขา คุณชายคนอื่นต่างก็คุ้นเคยจนเห็นเป็นเรื่องปรกติแล้ว！แต่สิ่งที่ทุกคนคาดคิดไม่ถึงก็คือ อ๋องเย่จะชื่นชมพราชายาของเขาต่อหน้าทุกคน นิ่ถือว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยาก！มีบางคนที่มองไปที่เย่หลีเฉินโดยปริยายเย่หลีเฉินในฐานะที่เป็นองค์ชายรัชทายาท เมื่อก่อนเคยหมั่นหมายกับหลานเยาเยามาก่อน อย่างไรก็ตามตอนนั้นเขาไม่ชอบหลานเยาเยาที่เป็นลูกเกิดจากภรรยาน้อย แถมยังรังเกียจหาว่าหน้าตาของหลานเยาเยาน่าเกลียดไม่สวยเพิ่งจะมาเสียดายตอนนี้หลานเยาเยาเผยโฉมหน้าที่สวยงามออกมา ได้แต่งงานกับอ๋อ
